
E roude Stréifen. E wäisse Stréifen. D'Pigúiça huet déi zwee Pabeierstréifen ugekuckt, mat gerimpelter Schnëss, wéi wann et e Puzzle wier.
Et war den Dag, fir de Bam um Hiwwel ze zeieren, deen eleng uewen um Blummefeld steet. All d'Welpen waren do: d'Bolota, den Tico, d'Nina. An de Fofuxo hat eng Iddi aus engem Buch matbruecht.
„Wäit ewech, an engem Land, dat Dänemark heescht, maachen d'Famillje Pabeierhäerzer fir um Chrëschtbam ze hänken“, huet hien erzielt. „Si huelen zwee Stréifen a ville Faarwen a flechte se, ee duerch deen aneren, bis et e Häerz gëtt. Si nennen et julehjerter, dat heescht Chrëschthäerzer.“
„Ech maache dat éischt!“, sot d'Pigúiça. „Eleng!“ An si huet ugefaangen. Duerch, ronderëm. Duerch, ronderëm. Mee de roude Stréifen ass ausgerutscht. De wäisse ass op déi falsch Säit gefalt. Wann si deen een a Rei hat, ass deen aneren ausenee gaangen.
Si huet et nach eng Kéier probéiert. An nach eng Kéier. Beim véierte Mol huet hiert Häerz méi ewéi e zerdréckte Sandwich ausgesinn. „Dësen Dekor ass onméiglech!“, huet si gepoff a sech mat engem Bum an d'Gras gesat.
De Fofuxo huet sech virun si gesat a geschmunzelt. „An Dänemark mécht bal keen dat éischt Häerz eleng“, sot hien. „Normalerweis hält deen een, an deen aneren flecht. Wëlls de et esou probéieren?“
D'Pigúiça huet nogeduecht. Si wollt et net zouginn, mee si war midd vun zerdréckte Sandwichen. „Gutt. Du hëls.“
De Fofuxo huet déi zwee Stréifen mat senge grousse Patte fest gehal. D'Pigúiça huet lues geflach: duerch, ronderëm, duerch, ronderëm. Dës Kéier ass näischt ausgerutscht. An op eemol war et do: e karéierte Häerz, rout a wäiss, mat engem klenge Bunk uewen zum Opkänken.
„Kuck“, sot de Fofuxo. „Eng Hallschent ass rout, eng Hallschent ass wäiss. Eng eleng gëtt kee Häerz. Déi zwee zesummen, jo.“
D'ganz Grupp huet ugefaangen, a Pären ze schaffen. D'Bolota huet fir den Tico gehal. D'Nina huet mat der Bolota geflach. Keen huet e perfekt Häerz gemaach, mee all waren op hir Manéier schéin, e puer schif, anerer rondlech, een mat enger Blumm, déi ongewollt drukleeft.
Si hunn d'Häerzer een nom aneren un d'Äscht gehaangen. Duerno huet de Fofuxo eng Luuchtekette ronderëm de Bam gewéckelt, déi bis um Buedem geflosse ass wéi e klenge glänzege Baach.
Wéi d'Sonn ënnergaangen ass, ass eppes geschitt, wat nëmme bei Dogavios geschitt: d'Stäre sinn fréi erauskomm a sech uewen an der Kroun gesat, a si hunn Stärebiller tëscht d'Äscht gezeechent. De ganze Bam huet geliicht.
D'Pigúiça an de Fofuxo souzen niewenteneen a kucken. „Eist Häerz ass dat schéinst“, huet si geflüstert. „Et ass dat schéinst, well et zu zwee gemaach gouf“, huet hie geäntwert.
Déi Nuecht huet d'Pigúiça mat engem roude Stréifen ënner der Patt geschlof. An si huet vu Pabeierhäerzer gedreemt, déi ganz lues am waarme Wand um Hiwwel schaukelen.
