
Et war dem Floquinho säin éischte Chrëschtowend, dem klenge Brudder vun der Pigúiça. An d'Pigúiça wollt, datt en perfekt wier.
Si huet him d'Luuchte gewisen, déi geblénkt hunn. Si huet him déi agepaakte Kaddoe gewisen a bei all gerëselt. Si huet d'Grimasse mat der Zong op der Säit gemaach, déi mat den Oueren no hannen an eng nei, déi si op der Plaz erfonnt huet. Si huet haart gesongen, ass gesprongen, sech gedréint an d'Klacke bei sengem Ouer geschloen.
De Floquinho huet seng Aen opgerappt. An du huet hie ugefaangen ze kräischen. Buäää. E Kräischen sou grouss wéi d'Haus.
„Ech hunn alles gemaach!“, sot d'Pigúiça verzweifelt. „Firwat gefält him Chrëschtdag net?“
De Fofuxo huet de Floquinho, gutt agepaakt, opgeholl a liis geschwat: „Him gefält et. Mee alles ass nei fir hien. Ze vill Liicht, ze vill Kaméidi, ze vill Neies. E ganz klenge Puppelchen brauch Rou.“
D'Pigúiça huet nogeduecht. Rou. Wou wunnt d'Rou? Do ass et hir agefall: am Bësch, beim Baach, steet e risege Bam, dee eelste vun Dogavios, deen nuets Lidder duerch seng Blieder lässt. „Fofuxo, a wa mir do e Wiegelidd géife sichen?“
D'Bolota, déi fir d'Chrëschtiessen komm war, huet hir Hëllef ugebueden. „Ech schaukele hien e bëssi. Gitt.“
Déi zwee sinn an déi frësch Nuecht erausgaangen. De Mound war en dënne Fangernagel um Himmel. De Baach ass lues gelaf, voller Seerosen, a si sinn vu Steen op Steen driwwergesprongen. D'Glacke-Blumme hu ganz liicht geklongen, wéi si laanschtkomm sinn. Souguer d'Päiperleke ware midd.
Wéi si bei de Bam komm sinn, hunn si et héieren. Aus de Blieder sinn Notte komm, eng no der anerer, an der Loft geschwommen wéi Bubbelen. La, lu, ru. La, lu, ru. Et war dat mëllst Lidd, dat d'Pigúiça jee héieren hat.
Si huet sech higesat a ganz opmierksam nogelauschtert, nëmmen d'Oueren ze beweegen. Si huet et liis widderholl. Falsch. Nach eng Kéier. Bei drëtte Mol konnt si et. „La, lu, ru“, huet si gesongen, an de Bam huet seng Äscht geschaukelt, wéi wann hie jo géif soen.
Si sinn ouni Hetz heem gaangen. D'Bolota souz roueg do a wiegt de Floquinho, deen nach e bëssi gebrommt huet. D'Pigúiça huet d'Hallschent vun de Luuchte geläscht. Duerno ass si ganz no bei de Brudder komm a gesongen, bal geflüstert: „La, lu, ru. La, lu, ru.“
De Floquinho huet opgehalen ze brommen. Hien huet si ugekuckt. Hie gaapt e Gaapen, ze grouss fir esou eng kleng Schnëss. An hie schléift an, mat senger klenger Patt un der Nues vu senger Schwëster.
„Däi Kaddo war dee beschte vun alle“, huet de Fofuxo geflüstert. „Du hues him Rou ginn.“ D'Pigúiça huet geschmunzelt, sech niewent de Kuerf geluecht a weider gesongen, ëmmer méi liis.
La, lu, ru. La, lu, ru. Elo maach du och deng klenge Aen zou, a lauschter ganz liis dem Lidd no. La, lu, ru.
