Et war eppes Gréngs um Teller vun der Pigúiça.
Si huet de Kapp op eng Säit gehalen. Dunn op déi aner. Dat gréngt Ding war nach ëmmer do, ganz roueg, nieft der Zopp. Et huet ausgesinn wéi e klenge Bam, mat Stämmchen an allem.
„Wat ass dat?“, huet si mësstrauesch gefrot.
„Brokkoli“, sot de Fofuxo vun där anerer Säit vum Dësch. „Haut am Geméisgaart gepléckt.“
„Ech hunn dat net gär“, sot d'Pigúiça, an huet den Teller mat der Nues ewechgedréckt. „Et ass ze gréng. An et gesäit aus, wéi wann et am Hals kitzelt.“
„Hues de et scho probéiert?“, huet de Fofuxo gefrot. An d'Pigúiça huet ganz bestëmmt geäntwert: „Nee. Mee ech hunn et net gär.“
De Fofuxo huet net insistéiert. Hien huet just e Brokkoli vu sengem eegenen Teller geholl an en ganz eescht ugekuckt, wéi e Wëssenschaftler mat Brëll. „Weess de, wat ech mengen? Dat hei ass e Bam aus engem Bësch vu klenge Seechomessen. Kuck, wéi grouss d'Kroun ass. Do uewen passt e ganzt Seechomessenhaischen drop.“
D'Pigúiça huet vu Noem gekuckt. Et stëmmt. Et huet wierklech ausgesinn wéi e bitzeg klenge Bësch, mat Äschtercher, Bliederchen an allem.
Um Enn vum Dësch huet den Tico, den Dackel, e ganze Brokkoli geholl a gekaut. Krack, krack, krack. „Dat mécht Kaméidi!“, sot hien, mam Mond voll. „Et kléngt, wéi wann ech op dréche Hierschtblieder trëppelen!“
D'Pigúiça gouf virwëtzeg. Als Éischt huet si drun geroch. Et huet no Gras nom Reen geroch. Dunn huet si et mat der Patt beréiert. Uewen war et e bëssi flauscheg an ënnen e bëssi fest. Dunn huet si et mat der Spëtzt vun der Zong beréiert. Et ass näischt Schlëmmes geschitt. D'Zong war nach ëmmer do, an de Schwanz och.
Dunn, ganz lues, huet si e Stéckelchen esou grouss wéi eng Seechomes ofgebass. Krack.
Si huet gekaut. Nach e bëssi gekaut. Si huet en nodenklecht Gesiicht gemaach, een A hallef zou an dat anert op de Plafong. Den Tico an de Fofuxo hunn gewaart, ouni ze blénken.
„An?“, huet den Tico gefrot.
„Et ass... sou lala“, sot d'Pigúiça. An no engem Zäitchen: „Mee de Kaméidi ass flott. Muer probéieren ech nach e Stéckelchen, ok? E Stéckelchen esou grouss wéi en Himmelsdéierchen.“ De Fofuxo huet mam Schwanz gewackelt. Sou lala war schonn e ganz schéinen Ufank.
Méi spéit, mat engem waarme Bauch voll Zopp, huet d'Pigúiça sech am Bett gerëcht an d'Aen zougemaach. A si huet vun engem Bësch vu klenge gréngen Beem gedreemt, wou Seechomessen mat Hitt ganz lues spadséiere gaange sinn, ganz lues, bis se och all ageschlof sinn.
