D'Haischen war vill ze roueg. Et huet de Kaméidi vun de groussen Patten gefeelt an dat Tuc-tuc vum Fofuxo sengem Schwanz um Buedem.
Deen Moien war hie bei de Bierg gaangen, fir Sumen um Maart op där anerer Säit vum Dall ze kafen. Ier hie fortgaangen ass, huet hie der Pigúiça mat der Schnëss op d'Stir gestupst an huet verspach: „Ech kommen zeréck, wann de éischte Stär ugeet.“
D'Pigúiça huet den Dag genoss. Si huet mat der Bolota gespillt, eng Zeechnung an d'Äerd gemoolt, hiere Kichelche giess. Mee d'Sonn ass erofgaangen, den Himmel gouf rosa an duerno vioulett, an näischt vum Fofuxo.
Si huet sech un d'Fënster gesat, a de Bauch huet e klenge Knuet gemaach. „A wann hie sech verlaf huet? A wann de Wee ze laang ass? A wann...“
Eng Blumm, déi um Fënsterbänk gewunnt huet, vun deene, déi äntweren, wann ee no bei si kënnt, huet e klengt Aen opgemaach. „Huet hie et verspach?“, huet si gefrot. „Jo“, sot d'Pigúiça. „Hält hie ëmmer, wat hie verspriecht?“ D'Pigúiça huet nogeduecht.
Si huet un deen Dag geduecht, wou de Fofuxo verspach hat, hir bäizebréngen, Spure ze schnoffelen, an et gemaach huet. Si huet un deen Dag geduecht, wou hie verspach hat, am Däischteren bei hir ze bleiwen, an do bliwwen ass. „Ëmmer“, huet si geäntwert. „Da kënnt hie“, sot d'Blumm an huet d'Aenchen zougemaach.
Waarden war nach ëmmer schwéier. Mee d'Pigúiça huet entdeckt, datt et méi einfach ass, mat beschäftegte Patten ze waarden. Dofir huet si dem Fofuxo säi Bettchen opgeraumt, niewent hirem, an seng Decke ausgestreckt. Si huet säin Napp mat frëschem Waasser gefëllt. An si huet, mat enger Patt voller Faarf, e Plakat gemoolt: WËLLKOMM, FOFUXO.
Den Himmel gouf nach e bëssi däischter. Nach ëmmer keen Stär. D'Pigúiça huet déif Loft geholl a gekuckt, mat ganz oppene bloen Aen.
An du, ganz uewen an der Eck, huet e klengt Liicht geblénkt. „De éischte Stär!“, huet si geflüstert.
Si huet den Otem ugehalen a gelauschtert. Wäit ewech, ganz wäit ewech, koum e klengt Geräisch: tuc... tuc... tuc... Eng grouss Patt, eng grouss Patt, eng grouss Patt. An an der Kéier vum Wee ass de Fofuxo erschéngt, mam Sak voller Sumen um Réck, midd a laachend.
D'Pigúiça ass geloff a bal hätt si hien ëmgerannt vu Freed. „Sinn ech um Zäit komm?“, huet hie gefrot. „Du bass komm, wéi de Stär ugaangen ass“, sot si. „Ech hat et versprach“, sot hie an huet si mat der Schnëss ëmarmt.
No dem Iessen hunn déi zwee sech dobaussen gesat a gekuckt, wéi e laachende Stär lues um Himmel geblénkt huet. De Fofuxo huet säin Dag erzielt, mat liiser Stëmm: de Maart, d'Sumen, eng Schildkréit, déi Peffer verkaaft huet.
D'Pigúiça huet d'Enn net méi héieren. Si huet de Kapp un hie geluecht an d'Aen zougemaach, an huet eppes ganz Einfaches gewosst: wien gär huet a verspriecht, kënnt ëmmer zeréck, och wann de Wee laang ass.
Do uewen huet de Stär nach eng Kéier geblénkt. An d'Haischen war net méi ze roueg. Et huet dat rouegt Geräisch vun zwee schlofende Häerzer.
