„Nach just eng Seefeblos!“, huet d'Pigúiça gefrot, fir d'fënneft Kéier. Oder vläicht fir d'sechst Kéier. Si hat sech scho laang verzielt, an de Fofuxo och.
Déi zwee waren zanter dem Mëtteg op der Blummewiss an hunn Seefeblose gemaach. Et gouf kleng Blosen, mëttel Blosen an eng esou grouss Blos, datt d'Nina, d'Puddelin, geschwuer huet, si hätt eng Wollek gesinn, déi sech dran bekuckt.
Mee elo ass d'Sonn schonn hannert den Hiwwel gerutscht, an an den Haiser vum Duerf ass eng Fënster no der anerer hell ginn. Et war Zäit fir heem.
„Ech si guer net midd“, sot d'Pigúiça, an huet esou grouss gegaapst, datt si bal eng Seefeblos giess hätt. De Fofuxo huet gemaach, wéi wann hien näischt gesinn hätt.
„Ok“, sot hien, a setzt sech an d'Gras. „Mee wees de, datt Seefeblosen och schlofe ginn?“ „Seefeblose schlofen net“, huet si mësstrauesch geäntwert. „Mol wuel. Kuck do.“
D'Pigúiça huet gekuckt. Déi Blosen, déi nach an der Loft waren, sinn lues erofgeschwieft, ëmmer méi lues, bis se op de Blumme gelant sinn. An d'Blummen hunn hir Bléieblieder ganz virsiichteg ronderëm si zougemaach, wéi wann een engem eng Decken iwwerleet.
„Gesäis de?“, huet de Fofuxo geflüstert. „Si hunn de ganzen Dag gespillt. Elo raschte se sech, fir muer nees schéi ronn ze sinn.“
D'Pigúiça huet nogeduecht. Si hat och de ganzen Dag gespillt. Hir Patte ware schwéier, an hire Schwanz huet kaum nach gewackelt. „Mee wat, wann d'Spill muer net esou flott ass?“, huet si gefrot.
De Fofuxo huet d'Seefendëppchen geholl an eng lescht Blos geblosen, ganz lues. „Mir maachen eng Späicherblos“, sot hien. „Du verzills hir alles, wat s de muer spille wëlls. Si hält et fir dech op.“
D'Pigúiça ass ganz no bei d'Blos gaang an huet geflüstert: „Muer wëll ech eng Seefeblos esou grouss wéi en Haus. A mat der Nina ronderëm lafen. An de Steen fannen, deen dat schéinste Lidd séngt.“
D'Blos huet geglënnert, voller Pläng, an ass op engem Margréitche gelant, dat sech ganz virsiichteg ronderëm si zougemaach huet. „Esou“, sot de Fofuxo. „Elo ass et gutt opgehuewen. Muer kriss de alles erëm.“
Dunn huet d'Pigúiça sech vum Fofuxo op dem Réck heemdroe gelooss. Ënnerwee huet si nach probéiert, déi hell Fënsteren am Duerf ze zielen. Eng, zwou, dräi... a si hat sech nees verzielt.
Wéi si an hirem Bettchen ukoum, war si esou schlapp wéi eng gelant Seefeblos. De Fofuxo huet d'Pigúiça mat hirer Decke zougedeckt, a si huet e ganz ronne Siefzer gemaach.
Dobaussen op der Wiss hunn d'Blumme sech lues am Wand beweegt an op d'Seefeblosen an op d'Pläng opgepasst. An d'Pigúiça huet geschlof an huet vu muer gedreemt, dee ganz fréi géif kommen.
