
„Ass et schonn Chrëschtdag?“, huet d'Pigúiça beim Kaffi gefrot. „Nach net“, sot de Fofuxo.
„An elo?“, huet si no der Dusch gefrot. „Nach net.“ „An elo?“, huet si mëttes gefrot, de Mond voller Zopp. De Fofuxo huet geseufzt a gläichzäiteg geschmunzelt, wat gar net einfach ass.
„Et sinn nach dräiandrësseg Deeg“, sot hien. D'Pigúiça wollt bis dräiandrësseg un hire Zéiwen zielen, mee d'Zéiwe waren ze fréi aus. „Dat ass eng Éiwegkeet!“, huet si gejaut an sech wéi e traurege Teppech um Buedem ausgestreckt.
De Fofuxo huet e bëssi nogeduecht. Duerno sot hien: „Komm mat.“ Déi zwee sinn an de Gaart am Bësch gaangen, wou e risegt Buch louch, bal sou grouss wéi eng Dier, ëmmer opgeschloen. D'Beieche vun Dogavios hunn gär an den Ecke vum Buch gesëtzt, fir sech ze sonnen.
Mat engem Kuelestéck huet de Fofuxo vill Kreesser op d'Säite gemoolt, een niewent dem aneren. E Kree fir all Dag, deen nach feelt. „Dat ass e Waardekalenner“, sot hie. „All Owend molle mir an e Kree eppes Gutts, wat un deem Dag geschitt ass. Wann d'Kreesser eriwwer sinn, ass Chrëschtdag.“
Déi Nuecht huet d'Pigúiça laang nogeduecht. Moies hat et gereent, an en Drëpsen ass op hir Nuesspëtzt gefall, plitsch, a huet gekëtzelt. Do huet si en Drëpsen an de éischte Kree gemoolt.
Den Dag drop ass eng laachend Wollek wéi e Schof um Himmel laanschtgezunn. D'Pigúiça huet esou gelaacht, datt si vergiess huet ze froen, ob et Chrëschtdag wier. Owes huet si eng Wollek gemoolt.
Den Dag dono ass si an eng Dreckpütz getrëppelt an huet eng Spuer vu Patteofdréck duerch déi ganz Kuch hannerlooss. De Fofuxo huet esou gedoen, wéi wann hie géif béis ginn, mee huet um Enn matgelaacht. Owes huet si e Patteofdrock gemoolt, ganz suergfälteg.
Een Nomëtteg ass d'Pigúiça op de Steen am Gaart geklommen an huet iwwert d'Buch gekuckt, mat grousse Aen. „Fofuxo! Kuck, wéi vill Kreesser scho gemoolt sinn!“ De Fofuxo huet am Gras geschmunzelt, eng Beiecht ass him iwwer d'Nues gelaf.
„An dësen hei, deen eidele?“, huet si gefrot. „Dat ass dee vu muer“, sot hien. „Keen weess nach, wat do wäert dra wunnen.“
D'Pigúiça huet de leere Kree ugekuckt. Et war witzeg: fréier hunn d'Deeg vum Waarden laang a langweileg ausgesinn. Elo hat all Dag eppes dran. „Ass d'Waarde méi kuerz ginn?“, huet si gefrot. „Nee“, sot de Fofuxo. „Et ass méi voll ginn.“
Déi Nuecht huet si eng Beiecht gemoolt, déi geschlof huet, well si eng an enger Blumm gesinn hat. Duerno ass si an hirt Bettchen gaangen, mat Kuelepatten a vill gudde Froen am Kapp.
Wat wäert muer am Kree wunnen? Eng Blumm? E neie Frënd? E Schnéiflock? D'Pigúiça huet gegaapst. Fir et erauszefannen, huet si missen als Éischt schlofen.
Du huet si hir blo Aen lues zougemaach. An de Muer, ganz roueg, huet ugefaangen, bei si ze kommen.
