Zanter dräianzwanzeg Deeg hat d'Pigúiça hir Bomi net méi gesinn. Si wousst d'Zuel genee, well si all Moien e Strëch un d'Mauer gemaach huet. Et waren esou vill Strëcher, datt se wéi e Gaardenzonk ausgesinn hunn.
D'Bomi war eng Husky mat enger schnéiwäisser Schnëss, déi op där anerer Säit vun de Bierger gewunnt huet, an engem Dall wäit, wäit ewech. Si huet déi beschte Hunnegkichelcher vun Dogavios gebak a kannt fir all Zort Wollek e Lidd.
Deen Nomëtteg huet d'Pigúiça hire Pass geholl, dat klengt Bichelchen mat de Stempele vun der leschter Rees, a si huet d'Säite gekuckt. Do war de Stempel vun der Bréck, de Stempel vum Floss an de Stempel vum Haus vun der Bomi, a Form vun engem Kichelchen.
„Ech vermëssen d'Bomi“, sot si zum Fofuxo, mat engem ganz klenge Stëmmchen. „An dat Vermëssen deet hei bannen wéi, wéi wann een ze séier Glace ësst.“
De Fofuxo huet e bëssi nogeduecht. Seng Aen, déi gëllen waren, goufen donkelblo, esou wéi ëmmer, wann hien eppes Wichteges ze soen huet. „Komm mat“, sot hien. „Bréng däi Pass mat.“
Déi zwee sinn op den héchsten Hiwwel geklommen. Vun do uewen hunn se d'Däller, d'Flëss an d'Bierger gesinn, ee Bierg hannert deem aneren. An ganz wäit hannen ass e bëssi Damp aus engem Kamäin opgestiggen.
„Ass dat d'Haus vun der Bomi?“, huet d'Pigúiça gefrot. „Kéint sinn“, sot de Fofuxo. „A kuck den Himmel. Et ass deeselwechten Himmel, deen elo grad iwwer hirem Haus ass. Vläicht kuckt si och grad drop.“
D'Pigúiça huet sech gesat a gekuckt. Den Himmel huet rosa Wirbele gemaach, an eng laachend Wollek ass ganz lues laanscht gezunn, a Richtung Bierger.
„Wollek!“, huet d'Pigúiça geruff. „Kënns du laanscht d'Haus vu menger Bomi?“ D'Wollek huet nach méi breet gelaacht an huet genickt, mat hire flauschege Kanten.
Dunn ass d'Pigúiça opgestan, huet d'Broscht opgeblosen an huet ganz haart gesot: „Bomi, ech vermëssen dech! Hal mer en Hunnegkichelchen op!“ An d'Wollek huet de Gruss matgeholl, ganz lues, de Bierg erop.
De Fofuxo huet de Pass op enger eidler Säit opgemaach. „Dës Säit waart op den nächste Stempel“, sot hien. „Wann een een vermësst, hält dat d'Plaz fir dat nächst Treffe fräi.“
Doheem huet d'Pigúiça kee Strëch un d'Mauer gemaach. Si huet eng Zeechnung gemaach: si an d'Bomi, wéi se Hunnegkichelcher iessen, mat enger laachender Wollek driwwer. A si huet se an de Pass gepecht, op déi eidel Säit.
Wéi si sech higeluecht huet, huet si duerch d'Fënster gekuckt. Wäit ewech, hannert de Bierger, louch d'Bomi vläicht och grad an hirem Bett, huet deeselwechten Himmel gekuckt, mat engem Hunnegkichelchen op der Säit.
„Gutt Nuecht, Bomi“, huet d'Pigúiça geflüstert. A si huet d'Aen zougemaach. Heiansdo, wann een aschléift an un een denkt, deen ee gär huet, gëtt d'Vermëssen ganz kleng a gëtt zu engem schéinen Dram. Mäi Wonsch ass, datt et bei dir och esou ass.
