
BUM! D'Pigúiça ass esou héich gesprongen, datt hir Oueren un d'Plafong komm sinn. PAF! PAF-PAF-PAF! An am Nu war si ënnert dem Kichendësch, ganz kleng zesummegerullt, mam Schwanz tëscht de Patten.
Et war Nujoersnuecht op Dogavios. Do uewen op der Plaz vum Duerf hunn déi gréisser Welpe Feierwierk ofgebrannt, fir ze feieren. D'Feierwierk war schéin a voller Faarwen. Mee et war haart. Ganz haart.
De Fofuxo huet sech ganz lues erofgebéckt an ass niewent dem Dësch um Buedem leie bliwwen. Hien huet d'Pigúiça net erausgezunn. Hien ass just do bliwwen, ganz no. „Du hues dech erschreckt, gell?“
„Meng Oueren dinn wéi“, huet si gejaut. „An mäi Bauch sprangt mat.“ „Dat ass normal“, sot de Fofuxo. „Hënn héieren ganz, ganz gutt. Dofir schéngt de Kaméidi nach méi grouss. Ech hunn et och net gär.“
D'Pigúiça huet erausgespuert. „Du och?“ „Ech och. Mee ech hunn e puer Trick. Wëlls de se léieren?“ Si huet jo gesot, just mat der Spëtzt vun der Schnëss.
„Éischten Trick: d'Oueren schützen.“ De Fofuxo huet dem Pigúiça seng Wollmutz geholl, déi blo mat engem Bommel, an ganz virsiichteg iwwer hir Oueren gezunn. De Kaméidi gouf méi wäit ewech, méi gedämpft, wéi wann en op der anerer Säit vun engem Këssen wier.
„Zweeten Trick: e Klang vu bannen, dee méi grouss ass wéi dee vu baussen.“ An hien huet ugefaangen, ganz liis ze summen, hmm, hmm, hmmmm, eng ganz lues Melodie. D'Pigúiça huet matgesummt. Et war witzeg: wann si gesongen huet, huet hiert Häerz opgehalen ze rennen.
„Drëtten Trick: no bei deem sinn, deen een gär huet.“ D'Pigúiça ass ënner dem Dësch erausgaangen an huet sech u d'behaart Broscht vum Fofuxo geschmiegt. Do war et waarm an et huet no doheem geroch.
D'Feierwierk ass nach e Moment weidergaangen. BUM. Hmm, hmm. PAF. Hmm, hmm. An op eemol huet et opgehalen. D'Duerf ass roueg ginn. Nëmmen d'Steng am Gaart hunn ganz liis gesongen, wéi ëmmer.
„Ginn mir erausgoen?“, huet de Fofuxo gefrot. Déi zwee sinn erausgaangen a sech um Blummefeld bei de Bam gesat, a kucke vum kloren Himmel vum neie Joer.
Do ass e grousse Stär ganz lues iwwer den Himmel gezunn a mat engem gepunkte Liichtspuer hannert sech, wéi wann een mat Kreid géif molen. Hien huet kee Geräisch gemaach. Net emol e Pip.
„Kuck!“, huet d'Pigúiça geflüstert. „E Feierwierk, dat net BUM mécht!“ De Fofuxo huet gelaacht. „Dat ass mäi Liiblings. Maach dir e Wonsch fir dat neit Joer.“
D'Pigúiça huet d'Aen zougemaach a ganz liis gewënscht: datt am neie Joer jiddereen, deen Angscht virum Kaméidi huet, een ganz no bei sech huet, deen summt.
Duerno sinn si zréck erageaangen. Si huet sech an hirt Bettchen geluecht, nach ëmmer mat der Mutz, an de Rescht vum Lidd gesummt: hmm, hmm, hmmmm. Ëmmer méi lues. Bis d'Hmm e Gaapen gouf, an d'Gaapen Schlof.
