Et waren nach dräi Nuechte bis op Chrëschtdag, an d'Pigúiça hat e Problem, esou grouss wéi e Bierg. Si hat nach kee Kaddo fir de Fofuxo.
Si wollt eppes Risegt verschenken. Eppes Glëtzeregt. Eppes, wouvun de Fofuxo géif jauchzen a sech am Krees dréinen, hannert sengem eegene Schwanz hier.
Si ass op d'Lichtung gaangen, fir d'Frënn ëm Rot ze froen. D'Bolota wollt e Këssen mat gëllene Fransen schenken. Den Tico wollt eng nei Bürscht mat engem sëlwerne Stiel verschenken. Si hunn hektesch geschwat, an hir Kaddoe goufen ëmmer méi schéin.
D'Pigúiça huet hir Patten ugekuckt. Si hat kee Këssen, keng Bürscht, keng gëllene Fransen. Si hat just véier Patten, zwanzeg kleng Zéiwen a vill gudde Wëllen.
Do ass si duerch de Gaart gelaf, fir nozedenken. Virun engem Blummebeet ass si stoe bliwwen, a wéi et op Dogavios ass, hunn all d'Blummen sech gläichzäiteg zu hir gedréint. „Däerf ech vun all Blumm e Bléieblat huelen?“, huet si gefrot. D'Blummen hunn dozou geneckt. D'Päiperleken, déi do spadséiert sinn, hunn sech op hire Kapp gesat, virwëtzeg.
Mat de Bléiebliedder huet d'Pigúiça e Stéck wäiss Band gefierft. Si huet blo gerubbelt, giel gerubbelt, rosa gerubbelt. De Band gouf gestreift, e bëssi verschmiert, mat engem Grashalm dran, dee kleeft.
Duerno huet si probéiert, eng Schleef ze maachen. Si war schif. Si huet et nach eng Kéier probéiert. Nach méi schif. Beim drëtte Mol huet si e Knuet gemaach, deen ausgesinn huet wéi e Knach. Och e bëssi schif, mee ee konnt gesinn, datt et e Knach war.
Um Owend virun Chrëschtdag huet si hire Kaddo hannert dem Réck verstoppt. Si huet sech geschummt. Niewent dem Këssen mat de gëllene Fransen huet hir Schleef, jo, e bëssi schif ausgesinn.
„Schéi Chrëschtdeeg, Fofuxo“, sot si an huet de Band higehalen. „Ech hunn en selwer gemaach. Hie gesäit net schéin aus.“ De Fofuxo huet gekuckt. Seng Aen goufen däischterblo, esou wéi wann hien eppes Wichtegs ze soen hat.
„Pigúiça, dat ass dat schéinste, wat ech jee kritt hunn“, sot hien. „Ech spiere jidde Bléieblat. Ech spiere deng Zäit, deng Patt, dee Knach-Knuet. Kee Maart op der Welt verkeeft dat.“
Hien huet de Band ëm den Hals gebonnen, an en huet e bëssi op der Säit gehaangen, genee op der Héicht vum Häerz. „Elo hunn ech e Kaddo vun dir dobäi, wou ech och higinn“, sot hien.
An hannert dem Bam huet hien e klengt Pak erausgezunn. Et war e glaate Steen, vun deenen, déi lues sangen, mat der Hand gemoolt. Uewendrop, a bloer Faarf, stoung PIGÚIÇA. Just, datt den Akzent vum Ú sech higeluecht hat.
Déi zwee Laache si sech duerchenee gaangen. De Steen huet gesongen, hmmm, hmmm, wéi wann en och frou wier.
Déi Nuecht huet d'Pigúiça mam Steen ënnert dem Kinn geschlof. De Fofuxo huet mat der schiefer Schleef ëm den Hals geschlof. An allebéid hunn si, jidderee fir sech, vun engem Kaddo gedreemt, dee keen ka verpacken.
