Et war eppes anescht am Mond vun der Pigúiça. Wann si mat der Zong driwwer gefuer ass, huet de Virzant tek, tek gemaach an ass hin an hier gewackelt, wéi eng Schaafdier, déi op ass.
„Fofuxo! Mäin Zant ass lass!“, huet si geruff, de Mond wäit op, fir datt hien et gesäit. „A wann e rausfält? A wann et wéi deet? A wann ech fir ëmmer keen Zant méi hunn?“
De Fofuxo ass ganz no komm, huet genee gekuckt an huet geschmunzelt. „Dat ass e Mëllechzant“, huet hien erkläert. „E gëtt wackeleg, wann en neien, méi staarken Zant dorënner wiisst, fir seng Plaz anzehuelen.“
D'Pigúiça huet e bëssi nogeduecht. En neien Zant, deen do ënnen op seng Kéier waart? Dat huet ausgesinn wéi eng Schlaang beim Bäcker. Mee si war nach ëmmer besuergt.
Deen Nomëtteg koum de Fofuxo mat engem risege Schank am Mond, esou grouss wéi eng Bänk. D'Pigúiça huet de Mond opgerappt. Et war dee schéinste Schank, deen si jee gesinn hat. A si konnt net drabäissen.
„Dat ass net gerecht“, huet si gemault an huet sech op de Wee gesat. „Mat engem wackelegen Zant däerf ech nëmme Bräi iessen.“ De Fofuxo huet de Schank falen gelooss an huet sech nieft hir geluecht. „Dann iesse mir haut zesumme Bräi.“
An dat hunn se gemaach. Kürbisbräi, schéi lauwarm, jiddereen a sengem Schësselchen. De Fofuxo huet esou eng Grimass gemaach, wéi wann et dat Bescht op der Welt wier, datt d'Pigúiça ugefaangen huet ze laachen.
Si huet gelaacht a gelaacht, mam Mond wäit op, bis si op eemol e ganz klenge Plopp gespuert huet. An do, am Schësselche mam Bräi, louch de klenge wäissen Zant an huet si ugekuckt.
„E ass erausgefall!“, sot si iwwerrascht. „An et huet guer net wéi gedoen!“ Si ass mat der Zong iwwer d'Lach gefuer. Dat war witzeg. Et war wéi eng nei kleng Fënster am Mond.
De Fofuxo huet verzielt, datt op Dogavios d'Mëllechzänn de Blumme ginn. Déi zwee sinn an d'Bléiebeet beim Haus gaang, an d'Pigúiça huet den Zant ganz virsiichteg mëtten tëscht d'Margréitercher geluecht.
„Merci, datt s de en ophiels“, sot si. An dat eelste Margréitchen huet mat engem mëllen Bléieblat-Stëmmchen geäntwert: „Merci, datt s de e bruecht hues. Pass gutt op den neien op.“
Owes am Bettchen ass d'Pigúiça nach ëmmer mat der Zong iwwer déi kleng Fënster gefuer. Heiansdo huet si ouni Absicht gefleit, fiuuu, an huet lues gelaacht.
Do bannen, an der Däischtert vum Zännfleesch, huet den neien Zant op seng Kéier gewaart, ganz ouni Presséiert. An d'Pigúiça hat och keng Presséiert. Si huet de Mond zougemaach, d'Aen zougemaach an ass ageschlof, an huet vum risege Schank gedreemt, an deen si enges Daags géif bäissen.
