De Fofuxo ass grouss, a wien grouss ass, geet lues.
Deen Nomëtteg wollt d'Pigúiça bis bei d'Baach lafen, a séier. Si ass virgelaf, zeréckkomm, huet kleng Ronne ronderëm hie gedréint an ass nees virgelaf. De Fofuxo koum a sengem Tempo, bomm, bomm, an huet ënnerwee un de Blumme geschnoffelt.
„Allez, Fofuxo!“, sot d'Pigúiça ongedëlleg. „Du bass vill ze lues! Esou mécht et kee Spaass. Ech ginn mat der Nina spillen, déi ass séier.“
A si ass fortgelaf, ouni sech ëmzedréinen.
De Fofuxo ass mëtten um Wee stoe bliwwen. Hien huet hir nogekuckt. Dunn huet hie sech ënner e Bam gesat, mat hänkenden Oueren, an huet näischt gesot.
D'Pigúiça huet mat der Nina an der Baach gespillt. Mee d'Spill war net esou flott. Et war e komeschen Knuet an hirem Bauch, deen net fortgoung. All Kéier, wann si gelaacht huet, huet de Knuet sech e bëssi méi zougezunn.
„Du kucks, wéi wann s de eppes vergiess hätts“, sot d'Nina.
D'Pigúiça huet nogeduecht. A si huet sech un déi hänkend Oueren vum Fofuxo erënnert. „Ech hunn eppes Béises gesot“, sot si. „An ech mengen, hien ass traureg ginn.“
Si ass lues de Wee zeréckgaang. De Fofuxo souz nach ëmmer ënnert dem Bam. D'Pigúiça ass no komm, huet op hir eege Patte gekuckt a gesot: „Fofuxo... Pardon. Ech hu gesot, du wiers ze lues, an dat war net léif. Ech hat Presséiert an ech war gemeng.“
De Fofuxo huet si ugekuckt. D'Pigúiça huet déif Loft geholl an huet weidergeschwat: „An ech hunn e Lidd fir dech gemaach. Däerf ech et sangen?“ Hien huet genickt.
Dunn huet si gesongen, e bëssi falsch: „De Fofuxo geet ganz lues, mee zum Spadséieren ass hien dee Gréissten. Hie richt un all Blumm um Wee, a säin Drécken, dat ass dat Schéinsten.“
D'Aen vum Fofuxo si mat Tréine voll gelaf. Mee hien huet gelaacht, e risegt Laachen. „Merci, Pigúiça. Pardon ugeholl. An dat war dat schéinste Lidd, dat ech jee héieren hunn.“
De Knuet am Bauch vun der Pigúiça ass op der Plaz opgaang, grad wéi eng Schleef.
Um Heemwee ass si nieft him gaang, a sengem Tempo. Bomm. Bomm. A si huet entdeckt, datt ee lues gesäit, wéi d'Blummen sech eng no der anerer zoumaache fir ze schlofen. Doheem huet d'Pigúiça sech ganz no un de Fofuxo geluecht an hiert Lidd lues gesummt, ëmmer méi lues, bis d'Lidd zu engem Gaapsen ginn ass. An de Gaapsen zu Schlof.
