Hick! D'Pigúiça huet d'Oueren opgestallt. Hick! De Fofuxo huet ronderëm gekuckt. Hick! Wien huet dat Geräisch gemaach?
Et war de Rex. Hien hat de Hick. A wéi en Hick! Bei all Hick ass säi ganze Kierper gesprongen, de Schwanz ass um Buedem geklappt, an e Blat ass vum Bam gefall.
„Hick! Ech hunn... hick... just Waasser gedronk“, huet de Rex erkläert. „Hick! An hie koum... hick... op eemol.“
„Dee kréie mir séier lass“, sot de Fofuxo. „Ech hunn eng Iddi!“ Hie stoung op den Hannerpatten, huet an den Himmel gewisen a Grimasse gezunn, mat der Zong op déi eng Säit an den Aen op déi aner.
D'Pigúiça huet sou gelaacht, datt si bal gefall wier. De Rex huet geschaut an huet och ugefaangen ze laachen. Mee mëttendrun ass en Hick erauskomm! An d'Laache war voller klenger Hickelcher: ha-ha-hick-ha-hick.
„Et huet net funktionéiert“, sot de Fofuxo, an ass nees op véier Patte gaangen. „Probéier Waasser kopfiwwer ze drénken!“, huet den Tico virgeschloen, deen ukomm war. De Rex huet et probéiert. D'Waasser ass an d'Nues gaangen, an hie sot Hapschi! Hick!
„Hal d'Loft un a zielt bis zéng!“, sot d'Bolota. De Rex huet d'Loft ugehalen. Säi Gesiicht gouf rout, duerno lila, duerno bal blo. Hie koum bis aacht an huet alles op eemol erausgelooss. Hiiick!
D'Trici ass ukomm a probéiert et och: si ass op engem Been gesprongen. Duerno um aneren. Duerno huet si e Tänzchen gemaach. All hu schlussendlech ronderëm de Rex gedanzt, deen an der Mëtt gehickt huet, hick, hick, hick, am selwechte Rhythmus wéi d'Musek, déi keen gespillt huet.
Um Enn waren all midd a si sinn um Buedem gesat, mat erausgestreckter Zong. De Rex huet nach gehickt, mee schonn ganz schwaach. Hick. Hick.
D'Pigúiça huet un eppes geduecht. „Wann ech ganz opgereegt sinn, seet de Fofuxo mir, ech sollt ganz lues otmen. Vläicht funktionéiert dat och beim Hick.“
„Probéiere mir et zesummen“, sot de Fofuxo. „Zéi d'Loft duerch d'Nues, ganz lues, wéi wann s de un enger Blumm riche géifs. Elo looss se duerch de Mond erausgoen, wéi wann s de eng ganz kleng Käerz ausblose géifs.“
De Rex huet gezunn. Erausgelooss. Gezunn. Erausgelooss. Bei all Otemzuch gouf säi Kierper méi weich a méi roueg. Déi aner hunn matgeotemt, Blumm, Käerz, Blumm, Käerz.
Hick... huet hie gemaach, ganz liis. Hien huet nees geotemt. Blumm. Käerz. An hie huet gewaart. Näischt. Hie huet e bëssi méi gewaart. Näischt. Den Hick war fortgaangen, ouni e Geräisch.
„Hie ass fort!“, huet d'Trici geflüstert. „Hie geet schlofen“, sot d'Pigúiça, an huet gegaapst. Mat sou vill rouegem Otmen war de Schlof bei jiddereen ukomm.
Een nom aneren hu si sech am Gras higeluecht, de Bauch voller gudder Loft. Dat Lescht, wat de Rex héieren huet, éier hien ageschlof ass, war den Otem vu senge Frënn, Blumm, Käerz, Blumm, Käerz, bis alles roueg gouf.
