Plop! De Som ass an e klengt Lach am Gaart gefall. D'Pigúiça huet d'Äerd mat de Patte bedeckt, zweemol driwwer geklappt an huet sech niewendrun gesat, mat ganz grousse Aen. „Elo gëtt et eng Blumm“, sot si.
Si huet eng Minutt gewaart. Näischt. Zwou. Näischt. Si huet gewaart, bis de Fofuxo mat engem klenge Honnegbrout koum. „Ass d'Blumm nach net erauskomm?“, huet hie gefrot.
„Nee. Et dauert ze laang. Schléift de Som vläicht?“ „Ech mengen, jo“, sot de Fofuxo. „Sumen schlofen e bëssi, éier se wuessen.“
Den nächsten Dag ass d'Pigúiça opgewäert a gelaf an de Gaart. Näischt. D'Äerd war genee d'selwecht. Deen aneren Dag dat selwecht. An deen drop och.
Si gouf ongedëlleg. Si huet mat der Patt gestampt. Si huet déif geseefzt. Si huet mat der Schnëss an d'Äerd gestouss, fir ze kucken, ob alles gutt wier do ënnen.
„Pigúiça“, sot de Fofuxo, „d'Wuerzele wuessen als Éischt, am Däischteren, wou et keen gesäit. Eréischt duerno kënnt dat Gréngt.“ „Mee ech wëll et direkt gesinn!“ „Ech weess“, sot hien. „Waarden ass schwéier. Mee soll ech der soen, wat hëlleft?“
D'Pigúiça huet mam Kapp geneckt. „De Som brauch Waasser. Du kanns all Dag fir hien suergen, an doduerch gëtt d'Waarde manner laang.“
Do huet d'Pigúiça eng Aufgab kritt. All Moien ass si an de Baach erofgaangen, deen am Bësch geblénkt huet, mat der Sonn déif an de Bliederen. Si huet d'Waasser mat der Patt beréiert a klenge Wellen gemaach. Si huet e grousst Blat gefëllt, wéi eng Taass gefaalt, an ass lues zeréckgaangen, ouni ze verschëtten, fir d'Äerd ze begéissen.
Am Ufank huet si nëmmen u d'Blumm geduecht. Duerno huet si ugefaangen, aner Saachen ze bemierken. D'Bienen, déi gesummt hunn. Hiert eegent Spigelbild am Waasser. De Geroch vum Moien. De Wee zeréck, deen si auswenneg kannt huet.
Siwe Deeg sinn eriwwer. Aacht. Néng. Um zéngten Dag ass d'Pigúiça mat dem klenge Blat voller Waasser komm an huet eppes Klenges a Gréngt gesinn, mat zwee ronne Bliedercher, dat d'Äerd opgemaach huet.
Si ass stoe bliwwen. Si huet net geruff. Si ass net gesprongen. Si ass mat klappendem Häerz roueg bliwwen, fir d'Planzchen net ze erschrecken. „Moien“, huet si geflüstert. „Du bass komm.“ D'Planzchen huet e bëssi gewackelt, wéi wann et Moien géif soen.
De Fofuxo ass niewent si komm, mat engem Laachen. „Et huet gedauert, gell? Mee et ass komm.“ „Et huet gedauert“, sot d'Pigúiça. „An et war gutt, ze waarden. Ech hunn um Wee sou vill gesinn.“
Déi Nuecht, virum Schlofen, huet d'Pigúiça duerch d'Fënster gekuckt. Do ënnen, am Däischteren, ass d'Planzchen ouni e Geräisch gewuess, wéi hire Schlof, dee lues koum.
„Gutt Nuecht, Planzchen“, sot si. „Wuess gutt. Ech wuessen och, wärend ech schlofen.“ An si huet d'Aen zougemaach an d'Zäit schaffe gelooss.
