Hues du schonn eemol Päiperleken am Bauch gespuert? Net richteg Päiperleken, natierlech. Mee dat Kribbelen dobannen, wann ee geschwënn eppes Neies mécht. Bon, d'Pigúiça ass de Moien erwächt, an hire Bauch war voll dovun.
Et war hiren éischten Dag an der Welpeschoul, an déi war an der héchster Bibliothéik vun Dogavios. Do waren Regaler bis un de Plafong an eng ronn Fënster voller faarweger Glasstécker.
De Fofuxo huet d'Pigúiça bis bei d'Dier bruecht. Si huet sech u senger Patt festgehalen. „A wann keen mat mir spille wëll?“, huet si gefrot. „A wann ech näischt weess?“
„An der Schoul muss keen alles wëssen“, sot de Fofuxo. „Dofir gees de jo dohinner: fir ze léieren. An ech kommen dech siche, wann d'Sonn orange gëtt.“
Dobannen, an engem Eck, war e klengen Dackel, laang, ganz laang, deen probéiert huet, sech hannert engem Këssen ze verstoppen, dat vill ze kleng war. Déi eng Hallschent vun him huet op där enger Säit erausgekuckt an déi aner Hallschent op där anerer. Dat war den Tico.
„Hues du och Päiperleken am Bauch?“, huet d'Pigúiça gefrot. Den Tico huet genickt. „Ech hunn der esou zwanzeg“, sot hien. „Ech hunn der esou drësseg“, sot si. An déi zwee hunn gelaacht, an e puer Päiperleke sinn fortgeflunn.
Dunn ass de Schoulmeeschter Bigode erakomm, e Schnauzer mat engem ronne Brëll an engem wäisse Schnauz, schéi gekämmt. Hien ass op säi Pult geklommen, huet e ganz dënnen Zauberstaf geholl a gesot: „Moien, Klass. Haut sichen d'Bicher iech eraus.“
Hien huet mam Zauberstaf gewénkt. An d'Bicher hunn hir Deckele wéi Flilleken opgemaach a si aus de Regaler geflunn, flapp, flapp, flapp, ronderëm duerch d'Klass. D'Pigúiça an den Tico hunn de Mond opgerappt.
E gréngt Buch ass ganz lues virun der Pigúiça gelant. Et war iwwer Blummen, déi äntweren, wann ee mat hinne schwätzt. E gielt Buch ass virum Tico gelant. Dat war iwwer Steng, déi sangen.
„Tausche mer duerno?“, huet den Tico gefrot. „Jo“, sot d'Pigúiça. A si huet net emol gemierkt, datt hire Bauch scho ganz roueg war.
Wéi d'Sonn orange ginn ass, stoung de Fofuxo an der Dier, esou wéi hie versprach hat. D'Pigúiça ass bei hie gelaf an huet alles op eemol verzielt: déi fléiend Bicher, de Schnauz vum Schoulmeeschter, den Tico, dee vill ze laang fir d'Këssen war.
Owes am Bettchen huet si nach ëmmer verzielt. Ëmmer méi lues. „A muer... bréngt den Tico... d'Buch mat de Steng...“
De Fofuxo huet d'Luucht ausgemaach. D'Päiperleken aus dem Bauch vun der Pigúiça waren all schlofe gaang. A si ass och schlofe gaang, an huet vu Bicher gedreemt, déi ganz lues fléien, flapp... flapp... flapp.
