Op Dogavios, wann de rosa Himmel lues a lues lila gëtt, maachen d'Blummen hir Bléieblieder zou a flüsteren ganz lues „Gutt Nuecht“. Dat war genee déi Zäit, déi d'Pigúiça am mannste gär hat.
D'Pigúiça war e klengen Husky-Welp mat bloen Aen, a si war fir bal alles couragéiert. Si ass op héich Steng geklommen, an déi gréisste Pulle gesprongen an huet u Käfere geschnoffelt, ouni Angscht. Mee d'Däischtert... d'Däischtert war eppes anescht.
An där Nuecht, soubal d'Luucht am Haischen aus war, huet d'Pigúiça e laange Schiet op der Mauer gesinn. En hat dënn Äerm, voller Fangeren. „Fofuxo!“, huet si geruff. „Hei ass e Monster mat ganz ville Fangeren!“
De Fofuxo stoung an der Dier, grouss a gemittlech, säi gëllent Fell ganz verstruwwelt vum Schlof. Hien huet op d'Mauer gekuckt, dunn op d'Fënster, an huet geschmunzelt. „Wëlls de mat mir erausgoen an dee Monster vu Noem kucken?“
D'Pigúiça huet grouss Aen gemaach. Eraus? An d'Däischtert? Mee de Fofuxo huet hir seng Patt higehalen, an déi Patt war waarm a mëll. Si huet déif Loft geholl an ass mat, ganz no bei him.
Dobaussen war d'Monster mat de ville Fangeren just den Äscht vum Bam am Gaart, deen am Wand hin an hier gewippt huet. „Ah“, sot d'Pigúiça. „Du bass jo just en Äscht.“ Den Äscht huet gekraacht, kriik, kriik, wéi wann e sech wéilt entschëllegen.
Si sinn nach e klengt Stéck wéider gaang, bis op d'Lichtung. An do ass d'Pigúiça op eemol stoe bliwwen. Mëtten an der Däischtert ass e Liichtchen ugaangen. Dunn nach eent. Dunn zéng. Dunn esou vill, datt si se net méi zielen konnt.
„Glühwiermercher!“, huet de Fofuxo geflüstert. „Si kommen nëmmen, wann et richteg däischter ass. Wann d'Welt déi ganz Nuecht hell wier, kéinte mir dëst Fest ni gesinn.“
D'Pigúiça huet sech an d'Gras gesat a gekuckt. D'Glühwiermercher sinn erop an erof geflunn a ganz lues geblénkt, wéi kleng Stären, déi decidéiert haten, méi no beim Buedem ze wunnen. D'Steng op der Lichtung hunn e ganz lëst Lidd gesongen, bal wéi e Wëschperen.
„Dann ass d'Däischtert net nëmmen däischter“, sot si. „Et ass d'Plaz, wou d'Liichtercher spillen.“ De Fofuxo huet genickt an huet sech nieft hir geluecht.
E Glühwiermchen ass genee op der Nuesspëtzt vun der Pigúiça gelant. Si huet esou fest drop gekuckt, datt si schéif Aen krut, an déi zwee hunn esou lues gelaacht, datt d'Blummen net emol erwächt sinn.
Wéi si erëm doheem waren, war de Schiet vum Äscht nach ëmmer op der Mauer. Mee elo wousst d'Pigúiça, wien dat war. „Gutt Nuecht, Äscht“, sot si. An dobaussen hunn d'Glühwiermercher weider geblénkt.
Si huet sech an hirem Bettchen zesummegerullt, d'Nues an hire fluffege Schwanz gestach an huet laang gegaapst. Blénk, blénk, hunn d'Liichtercher gemaach. Hir blo Aen hunn och geblénkt. Eemol. Zweemol. An dunn si se zou bliwwen.
Vläicht spillt elo grad e Glühwiermchen do bei denger Fënster. Looss et blénken, a maach deng Äuglecher och zou.
