Wien huet déi Woch op Dogavios am haardste gekrasch? Net de Wand. Net d'Steng. Et war de Floquinho, de klenge Brudder vun der Pigúiça, deen eréischt ukomm war an net méi grouss war wéi eng zesummegerullte Strëmp.
Jiddereen wollt de Floquinho gesinn. D'Bolota huet e mëllt Duch bruecht. D'Nina huet e Blimmchen bruecht, dat Schlofliddercher gesongen huet. Souguer d'Wolleken sinn e bëssi erofkomm, fir duerch d'Fënster ze kucken.
D'Pigúiça souz an engem Eck, d'Äerm verschränkt. Dat heescht, d'Patte verschränkt. „Keen kuckt méi op mech“, huet si gebrummelt. „Just op hien. Hie kann nach näischt. Hie schléift a kräischt just.“
De Fofuxo huet et héieren an ass am Moment roueg bliwwen. Den Dag drop huet hien d'Pigúiça op e Spadséiergang op d'Plaz am Duerf matgeholl, an si hunn de Floquinho och matgeholl, schéi agewéckelt.
D'Plaz war voller Welpen. Soubal si de Fofuxo gesinn hunn, sinn se all ugelaf komm an op hie geklommen, op de Réck, op de Kapp, op d'Oueren. De Fofuxo huet sech gesat, huet gelaacht an huet déi ganz Bande kloteren gelooss.
Grad du ass de Floquinho erwächt an huet ugefaangen ze kräischen. Buäää. D'Bolota huet probéiert, hien ze wéien. Et huet näischt bruecht. D'Nina huet probéiert ze sangen. Et huet näischt bruecht. De Fofuxo, voller Welpen, déi un him hongen, konnt sech net emol réieren.
D'Pigúiça huet gesiefzt, ass no bei hire Brudder gaang an huet déi Grimass gemaach, déi si am beschte konnt: d'Zong op der Säit, een A zou an d'Oueren no hannen.
De Floquinho huet opgehale mat kräischen. Hien huet gekuckt. Geblénkt. An dunn huet hien e klengt, klengt Laachen erausgelooss, dat éischt Laachen a sengem Liewen.
Op der ganzer Plaz gouf et ganz roueg. „Hien huet dech ugelaacht“, sot de Fofuxo vun ënnert de Welpen. „Du bass déi Eenzeg, déi hien esou zum Laache bréngt.“
D'Pigúiça huet eppes Waarmes an der Broscht gespuert. Si huet d'Grimass nach eng Kéier gemaach. De Floquinho huet nach eng Kéier gelaacht. Si huet eng nei Grimass gemaach, mat béiden Oueren no vir. An hien huet nach méi gelaacht.
„Wann e méi grouss ass“, sot d'Pigúiça, „léieren ech him lafen, an d'Pulle sprangen a Grimasse maachen. Ech sinn déi grouss Schwëster, weess de?“ „Ech weess“, sot de Fofuxo. „Hien huet Chance.“
Owes huet de Floquinho a sengem Kuerf nieft dem Bettchen vun der Pigúiça geschlof. Heiansdo huet hien e klengen Toun gemaach, a si huet hir Patt ausgestreckt an hien ganz liicht beréiert.
„Gutt Nuecht, Floquinho“, huet d'Pigúiça geflüstert. De klenge Brudder huet gesiefzt. Déi grouss Schwëster huet och gesiefzt. An déi zwee sinn ageschlof, jiddereen a sengem Eck, a si hunn ganz lues geootmet, am selwechte Rhythmus.
