Bzzzz. Eng kleng Bei ass laanscht d'Fënster gesummt, genee wéi de Fofuxo gefrot huet: „Pigúiça, hues du mäi Liblingsschank gesinn? Dee laangen, mat der krommer Spëtzt?“
D'Pigúiça hat en gesinn. Éierlech gesot hat si de Schank geholl fir ze spillen, en iergendwou am Gaart vergruewen an dunn komplett vergiess, wou. Mee si huet sech geschummt, et ze soen.
Dofir huet si op déi kleng Bei gekuckt an huet ganz séier gesot: „Eng Bei! Eng Bei huet en geholl!“
De Fofuxo huet eng Aebrau gehuewen. Eng Bei? Déi e Schank esou grouss wéi en décke Bengel dréit? Mee hien huet näischt gesot. Hie mengt just: „Sou eppes. Da siche mer eben op der Lichtung.“
Déi zwee sinn duerch de Bësch gaang. D'Pigúiça war ganz roueg. Déi kleng Lige louch an hirem Bauch, schwéier wéi e Steen an der Täsch, wa Welpen eng Täsch hätten.
Op der Lichtung ass eppes Onerwaartes geschitt. Eng Bei ass laanscht geflunn an huet e Schänkelchen gedroen! Ganz kleng, net méi grouss wéi e Räiskär, mee et war e Schank. De Fofuxo an d'Pigúiça hunn de Mond opgerappt.
„Do ass d'Déifin!“, huet e Welp geruff, deen do an der Géigend war. „Fänkt d'Bei!“, huet en anere gejaut. An déi aarm Bei ass erféiert hin an hier geflunn.
D'Pigúiça huet gespuert, wéi hire Bauch sech zesummegezunn huet. Déi Bei hat näischt gemaach. Si huet just hiert Schänkelchen heemgedroen. An elo hunn all gemengt, si wier eng Schankdéifin, nëmme wéinst enger klenger Lige.
„Halt!“, sot d'Pigúiça. Jiddereen ass stoe bliwwen. Si huet déif Loft geholl an de Fofuxo ugekuckt. „Et war net d'Bei. Ech war et. Ech hunn däi Schank geholl, am Gaart vergruewen a vergiess, wou. Pardon, Fofuxo.“
De Fofuxo huet de Kapp erofgebéit, bis hien op hirer Héicht war. „Merci, datt s de mer et gesot hues“, sot hien. „Weess de, wat méi einfach ze fannen ass wéi e verluerene Schank? E verluerene Schank, wann ee mateneen sicht.“
D'Bei huet eng kleng Ronn iwwer der Pigúiça gedréint, zzz, wéi fir Merci ze soen, an ass mat hirem Schänkelchen fortgeflunn.
Déi zwee sinn heem gaang an hunn de ganze Gaart ëmgegruewen. D'Blummen hunn gehollef: „Kal!“, sot eng. „Lauwarm!“, sot eng aner. „Ganz waarm!“, huet d'Margréitchen aus dem Eck geruff. An do war de Schank, mat senger krommer Spëtzt, voller Äerd.
Deen Owend huet d'Pigúiça sech liicht gefillt, ganz liicht. Dee onsichtbare Steen war fort. Si huet sech an hirem Bettchen zesummegerullt, an hir Nues huet nach no Gaardenäerd geroch.
Dobaussen huet déi kleng Bei och an hirem Beiestack geschlof, mat hirem Schänkelchen nieft sech. An d'Pigúiça huet lues d'Aen zougemaach, ganz roueg, an huet bis de Moien duerchgeschlof.
