Den Tuerm war bal esou héich wéi d'Nues vun der Pigúiça.
Si hat de ganzen Nomëtteg am Gaart ronn Steng openeen gestapelt. All Steen, deen eropkoum, huet ganz lues gesongen, pling, pling, wéi wann e frou wier, do uewen ze sinn.
Et huet just nach een gefeelt. De schéinste Steen, blo wéi hir Aen. D'Pigúiça huet hir Patt ausgestreckt, ganz lues... an den Tuerm huet gewackelt. E huet no hei gewackelt, e huet no do gewackelt, an e ass ganz ëmgefall. Pling, plong, plomm.
D'Pigúiça huet eppes Waarmes gespuert, dat vum Bauch bis an d'Spëtzt vun den Oueren eropgeklommen ass. Si huet mat de Patten op de Buedem gestampt. Si huet d'Steng ugeknuert. Si huet e Blat ewechgeschubst, dat guer näischt dofir konnt. „Domme Steen! Dommen Tuerm! Alles domm!“
De Fofuxo ass mat sengem rouege Schrëtt komm an huet sech nieft hir gesat. Hien huet näischt gesot. Hien ass just do bliwwen a gewaart.
„Ech sinn rosen!“, huet d'Pigúiça gejaut. „Ganz rosen! Esou grouss wéi e Bierg!“
„Ech weess“, sot de Fofuxo. „Roserei ass wierklech grouss. Soll ech der en Trick weisen, fir datt se ganz kleng gëtt?“
D'Pigúiça huet d'Patte verschränkt an huet de Kapp ewechgedréint. Mee si huet een Ouer a seng Richtung gelooss, just fir ze lauschteren.
„Maach, wéi wann eng Blumm grad virun denger Nues wier“, sot de Fofuxo. „Rich lues drun. An elo maach, wéi wann do e Käerzchen wier. Bloos lues, ouni et auszeblosen.“
D'Pigúiça huet un der Spillblumm geroch. Fffff. Si huet op d'Spillkäerzchen geblosen. Fffuuu. Si huet nach eng Kéier geroch. Si huet nach eng Kéier geblosen. An nach eng Kéier.
Beim drëtte Mol ass eppes geschitt. E gielen Päiperlek, deen an enger richteger Blumm verstoppt war, ass bei si geflunn a ganz no bei hirer Nues gelant. „E ass komm!“, huet d'Pigúiça geflüstert, ouni sech ze réieren. „Firwat ass e net virdrun komm?“ An de Fofuxo huet geschmunzelt: „Päiperleken hu roueg Plazen gär.“
D'Pigúiça huet op d'Steng gekuckt, déi um Buedem verstreet waren. De Bierg vu Roserei war elo just nach esou grouss wéi e Sandkär. Si huet nach eng Kéier déif geootmet an huet nees ugefaangen, ee Steen nom aneren, ouni Presséiert. Dës Kéier huet si de bloe Steen mëtten dran geluecht, do wou e fest louch.
Wéi de rosa Himmel däischter ginn ass, war den Tuerm fäerdeg. An d'Steng hunn zesummen e ganz rouegt Lidd gesongen, bei deem ee gaapse muss.
Am Bettchen huet d'Pigúiça den Trick nach ëmmer gemaach. Un der Blumm richen... d'Käerzchen bloosen... Un der Blumm richen... d'Käerzchen bloosen...
Méchs de mat? Rich un der Blumm. Bloos d'Käerzchen. Ganz lues, bis de Schlof kënnt.
