„Tick, tack, tick, tack.“ D'Auer am Stuff ass déi Nuecht op Schneckepatten gaangen. Et war Chrëschtowend op Dogavios, an d'Pigúiça konnt net schlofen.
Si huet sech op déi riets Säit gedréint. Op déi lénks. Zweemol bis honnert gezielt. Näischt. Hir bloe Aen waren nach ëmmer oppen, wéi zwee kleng Méint.
Well an där Nuecht sollt de Père Noël iwwer Dogavios fueren. An d'Pigúiça wollt säi Schlitt gesinn, ganz, ganz, ganz gär.
Si ass op de Spëtze vun de Patten an dem Fofuxo säi Zëmmer gaangen. „Fofuxo, bass du waach?“ Hien huet e gëllent A opgemaach. „Elo jo“, huet hie gegaapst. „Wat ass, Pigúiça?“
„Chrëschtdag léisst sech vill ze laang Zäit“, huet si geklot. „Ech wëll, datt et muer ass, a ganz direkt.“ De Fofuxo huet liddeg gelaacht. „De Muer kënnt nëmmen, wann ee schléift. Esou geet dat nun eemol.“
„Da bleiwen ech waach, bis hie kënnt“, sot d'Pigúiça. „An da gesinn ech de Père Noël!“ De Fofuxo huet e bëssi nogeduecht. Dunn ass hie opgestan, huet seng karéiert Decke geholl a gesot: „Ofgemaach. Mee mir waarden op déi richteg Manéier.“
Déi zwee sinn un d'Fënster am Stuff. De Fofuxo huet d'Decke um Buedem ausgebreet, ganz mëll, an d'Pigúiça huet sech niewent hie geluecht. Dobaussen war de rosa Himmel däischter ginn, e ganz déiwe Rosa, voller Stären.
„Waarden ass och eng Aufgab“, huet de Fofuxo erkläert. „Als Éischt zielen mir d'Stären, déi blénken.“ Si hunn gezielt. D'Pigúiça ass bis bei zwielef komm an huet d'Zuel verluer, well si selwer matgeblénkt huet.
„Als Zweet lauschteren mir.“ Si hunn gelauschtert. D'Steng am Gaart hunn e ganz liisen „Hmmm“ gesongen. Eng laachend Wollek ass lues laanscht gezunn a gutt Nuecht gesot.
„Als Dritt“, sot de Fofuxo, „loosse mir d'Waarde schwéier a gutt ginn, wéi eng Decke.“ D'Pigúiça huet et net richteg verstanen. Mee si huet de Kapp u säi waarme Bauch geluecht, just fir ze probéieren.
De Fofuxo säi Bauch ass gehuewen an erofgaang, ganz lues. Erop. Erof. Et war, wéi wann ee géif op enger klenger Well waarden.
„Fofuxo“, huet d'Pigúiça geflüstert, „a wann de Père Noël kënnt an ech hunn d'Aen zou?“ „Da weess hie, datt s de laang gewaart hues“, huet de Fofuxo geäntwert. „An da léisst hie däi Kaddo mat engem Bëssen extra Léift do.“
D'Pigúiça huet geschmunzelt. Et gouf ëmmer méi schwéier, d'Aenlidder oppen ze halen. Si huet e Stär ugekuckt. Dunn en anere. Dunn nëmmen nach e verschwomment Liichtchen.
Wäit ewech, ganz wäit ewech, huet eppes geklénkelt. Ding-dong, ding-dong, kleng Glacken. Oder war et de Steen, deen do gesongen huet? D'Pigúiça wousst et net méi.
Si huet mat zouenen Aen geschmunzelt, an hirer Decke zesummegerullt, a gewaart op de schéinste Wee, wéi een op Chrëschtdag ka waarden: schlofend.
