Den Universalbam ass sou héich, datt déi laachend Wolleken ënner den ieweschten Äscht duerchzéien. An um Chrëschtdag wëll jiddereen op Dogavios hien zeieren.
D'Welpen sinn ganz fréi komm, jiddereen mat enger Këscht. D'Bolota huet roud Kugele bruecht. Den Tico huet Bänner bruecht. D'Pigúiça huet eng Girlande aus Blummen bruecht, déi si selwer genäit hat.
Kuerz drop sinn d'Dinosaurier opgetaucht. D'Trici, de klenge Triceratops, ass ugetrëppelt, mat Kugele um dräi klenge Hierner. De Rex ass hannendrun komm, a seng kuerz Äermercher hunn eng Këscht gedroen, déi bal gefall wier, bum.
„Ech hänken u déi ënnescht Äscht“, sot d'Trici, an huet ugefaangen, eng Kugel un all Äschtchen ze hänken. De Fofuxo, grouss a léif, huet d'Pigúiça op de Réck geholl, fir datt si an Aenhéicht dekoréiere konnt.
Wéi si fäerdeg waren, war de Bam schéin bis zur Hallschent. Et feelt d'Spëtzt, ganz uewen, wou de Stär hi gehéiert. Si war sou héich, datt se kee konnt erreechen.
De Rex huet et probéiert. Hien huet säin Äermche sou wäit gestreckt, wéi et gaangen ass. Näischt. Hie sprang. Bum! D'Bliederen hunn gewackelt, mee näischt. „Ech wollt hëllefen“, sot hien, mam Kapp no ënnen. „Mee meng Äerm si ze kuerz.“
Do hunn si e Geräisch héieren, bum, bum, bum, ganz lues, wéi d'Schrëtt vun engem Bierg. Et war d'Madame Laanghals, déi grouss Diplodocus, mat engem sou laange Hals, datt de Kapp virun dem Rescht vum Kierper do war.
„Ech hunn héieren, datt e Stär op e laange Hals waart“, sot si, mat hirer rouger Stëmm wéi ëmmer. An si huet de gëllene Stär ganz virsiichteg tëschent de Zänn geholl.
Si huet den Hals gestreckt, gestreckt, gestreckt, duerch déi laachend Wolleken, déi Plaz gemaach hunn. Wéi si uewe war, huet si de Stär op d'Spëtzt vum Bam gesat, hänkend u engem laange Band. Pling! De Stär huet ugefaangen ze liichten.
Mee de Band huet am Wand gewackelt. „Mir brauchen een hei ënnen, dee d'Enn vum Band fest ëm de Stamm bënnt“, sot d'Madame Laanghals. „Een mat klenge staarke Äerm.“
De Rex huet de Kapp opgehuewen. Hie ass geloff, huet de Stamm ëmarmt an e festen Knuet gemaach, esou wéi nëmmen e kuerzen Äerm dat kann. De Band ass roueg bliwwen, de Stär ass fest bliwwen.
Jiddereen huet no uewen gekuckt. All Kugel huet d'Liicht vum Stär gespigelt, an den Universalbam huet geblénkt, wéi wann en voller klenger schlofender Sonne wier.
„De Rex huet de Stär sécher gemaach“, sot d'Madame Laanghals. De Rex huet d'Broscht erausgestreckt, a seng gréng Backe goufen e bëssi rout.
Si hu sech all ënnert de Bam geluecht. D'Madame Laanghals huet sech ëm si gerullt, wéi e laangt, waarmt Këssen, an huet ganz liis eng Geschicht ugefaangen ze erzielen. D'Trici huet de ganzen éischte Saz héieren. De Rex deen zweeten. D'Pigúiça huet den drëtte guer net méi héieren.
De Stär do uewen huet lues geblénkt, eemol, wéi wann hie gutt Nuecht géif soen. An de ganze Bësch ass ageschlof.
