D'Trici huet gär entdeckt. Deen Nomëtteg huet si e bloe Päiperlek gesinn an ass him nogelaf. Duerno huet si en anere gesinn, an ass him nogelaf. Wéi si sech ëmgekuckt huet, war si an engem Bësch, deen si ni gesinn hat.
D'Beem waren héich, mat décke Stämm, an all hunn ausgesinn, wéi déi aner. D'Sonn gouf scho orange. D'Trici huet sech no riets gedréint. No lénks. Si wousst net méi, op wéi enger Säit d'Haus louch.
Si huet sech higesat. Hiert Häerz, dat kleng war, huet tum-tum-tum ganz séier geklappt. En A gouf e bëssi naass.
„Rou“, sot si zu sech selwer. „D'Madame Laanghals seet ëmmer: wann s de verluer bass, bleif stoen a otem.“ Si huet déif Loft geholl. Si huet se lues erausgelooss. Nach eng Kéier déif Loft. Erausgelooss. D'Häerz ass ëmmer méi lues ginn.
Duerno huet si gelauschtert. Ganz liis, vu iergendwou, huet et gemaach: hmmm, hmmm. Et war e Steensang.
„D'Steng, déi sangen!“, huet d'Trici sech erënnert. „Si wunnen no bei mengem Haus.“ Mee de Sound koum vu verschiddene Säiten. Wéi eng Richtung war déi richteg?
Si ass bei dee éischte Steen gaangen, e klenge, gro Steen. Hie sang ganz schwaach. „Hmm.“ Duerno ass si bei deen zweeten, e bëssi méi grousse, gaangen. „Hmmm.“ All Steen huet e bëssi méi haart gesongen wéi deen dovir.
„Dat ass et!“, sot d'Trici. „Wat méi no beim Haus, wat méi haart sangen si!“ An si ass de Steng nogaangen, een nom aneren, wéi een Spure follegt.
Bei all Schrëtt ass den Himmel e bëssi däischter ginn, an d'Stäre sinn ugaangen. Mee d'Steng goufen méi staark, an d'Musek méi kloer. Et war e Wiegelidd, an d'Trici huet gemierkt, datt si et schonn auswenneg kannt huet.
Si ass laanscht e Blummebeet gaangen, dat sech zu hir gedréint huet. „Gutt Nuecht, Trici“, hunn d'Blummen geflüstert. Si huet geschmunzelt a weidergaangen.
Du, wäit virun, huet si e waarmt Liicht gesinn. Et war d'Fënster vun hirem Haus. An an der Dier stoung d'Madame Laanghals, mam Hals no allen Säite gestreckt, um Sichen.
„Trici!“, huet si geruff. „Ech hat mech verlaf, mee ech sinn stoe bliwwen, hunn otemt an sinn de Steng nogaangen!“, sot d'Trici, wärend si gelaf ass. D'Madame Laanghals huet si mat hirem Hals ëmarmt, eng ganz Ronn ëm si.
„Ech sinn esou houfreg“, sot d'Madame Laanghals. „Sech verlafen, dat geschitt jidderengem. Wat zielt, ass ze wëssen, wat ee mécht, wann et geschitt.“
Déi Nuecht huet d'Trici mat enger hallef oppener Fënster geschlof. Dobaussen hunn d'Steng dat Wiegelidd gesongen, hmmm, hmmm, ganz liis, wéi wann si géifen soen: mir sinn hei, mir sinn hei. An d'Trici, waarm agepaakt, ass ageschlof.
