„Haut net“, sot d'Nina.
D'Pigúiça koum scho geloff, mat ausgebreete Patten, fir déi gewinnt Ëmarmung vu senger Frëndin, der Puddelin mat dem Fell, dat wéi Botter war. Si ass mëtten um Wee stoe bliwwen, mat den Patten an der Loft. „Wéi ,haut net‘?“
„Haut wëll ech keng Ëmarmung“, huet d'Nina widderholl, ganz liis. „Ech wëll just e bëssi hei sinn, eleng, an d'Blummen unkucken.“
D'Pigúiça huet et net verstanen. Eng Ëmarmung war dat Schéinst op der Welt. Wéi konnt een dat net wëllen? Si huet eng kleng Trauer an hirem Bauch eropgoen gespuert. „Hues du mech net méi gär?“ „Ech hunn dech ganz gär“, sot d'Nina. „Just haut wëll ech net.“
D'Pigúiça hat Lust, si trotzdem ze ëmarmen. Eng séier Ëmarmung, huet si geduecht, an d'Nina wäert et gär hunn. Du ass de Fofuxo komm, huet sech niewent si gesat a geschwat, ouni Schold: „Pigúiça, wann d'Nina Nee seet, ass dat Nee hirt. Si bestëmmt iwwer hire Kierper, wéi du iwwer däin.“
„Mee et ass eng Ëmarmung aus Léift!“ „Och aus Léift“, sot hien. „D'Manéier, Zärtlechkeet ze weisen, kann sech änneren. D'Zärtlechkeet bleift d'selwecht.“
D'Pigúiça huet nogeduecht. Si huet un deen Dag geduecht, wou den Tico si gekëtzelt huet an si him gesot huet, hien soll ophalen, an hien huet direkt opgehalen. Deen Dag huet si sech sécher gefillt, an hat duerno souguer méi Lust, mat him ze spillen.
Du huet si sech e Schrëttche vun der Nina ewech gesat. „Däerf ech hei sinn, ouni dech ze beréieren?“ „Jo“, sot d'Nina, an hire Mondwénkel ass e bëssi eropgaangen.
Amplaz ze ëmarmen huet d'Pigúiça d'Patt opgehuewen a gewénkt, ganz lues, wéi wann si géif soen: „Ech sinn hei.“ D'Nina huet zeréckgewénkt. Déi zwou hunn gelaacht, ouni e Geräisch.
Et ass eng Zäit vergaangen. E Päiperlek huet sech op eng Blumm gesat, ass fortgeflunn, ass zeréckkomm. De Wand ass liicht laanscht hir Oueren gestrach. D'Pigúiça huet geléiert, datt niewent engem ze sinn, ouni eppes ze maachen, och eng Form vun Zärtlechkeet ass.
„Pigúiça?“, huet d'Nina geruff. „Jo?“ „Elo wëll ech eng Ëmarmung.“ „Däerf ech wierklech?“ „Du däerfs.“
An et war eng mëll, laang Ëmarmung, voller Fell a Laachen. Et war déi bescht Ëmarmung vum Joer, well si gefrot gi war.
Owes, am Bettchen, huet d'Pigúiça geduecht, datt en „Nee“ och eng Manéier ass, ze soen, wat ee fillt. An datt d'Frëndschaft nach méi staark gëtt, wann een dem Nee vun engem Frënd nolauschtert.
Vum Fënster aus huet si eng lescht Kéier dem Nina hiert Haus gewénkt, wäit ewech. Si huet de Kapp op d'Këssen geluecht. An d'Pigúiça ass ageschlof, mat rouege Pättelcher, a Fridden.
