Op Dogavios laache d'Wolleken bal ëmmer. Mee deen Nomëtteg ass eng groe Wollek um Horizont opgetaucht, mat zoumaachtem Gesiicht, an huet ugefaangen: GRUUUM.
Et war e grousst Geräisch, dat de Buedem e bëssi zidderen gelooss huet. D'Steng hunn opgehalen ze sangen. D'Blummen hu sech zougemaach.
D'Pigúiça, déi um Baach gespillt huet, huet d'Oueren opgestallt. „Wat e Kaméidi!“, sot si. An du huet si gemierkt, datt een am Spill gefeelt huet. „Wou ass de Rex?“
Si hu gesicht a gesicht. De Fofuxo huet geschnoffelt an op e Koup risege Bliederen gewisen. Dobannen huet eppes Gréngs gezidderet, an e laange Schwanz huet erausgehaangen.
D'Pigúiça huet e Blat op d'Säit geschoben. Do war de Rex, zu enger Kugel gerullt, a seng kuerz Äerm hunn d'Oueren zougehalen. „Rex?“, huet si ganz liis geruff. „Geet et der gutt?“
„Ech hunn net Angscht“, sot de Rex mat zidderer Stëmm. „Et ass nëmmen... ech hunn e klengt bëssi Angscht. Okay, ech hunn eng ganz grouss Angscht.“ GRUUUM! Hien huet e Sprangel gemaach.
D'Pigúiça huet sech niewent hie gesat. Si huet net gesot, datt et näischt wier. Si huet just gesot: „Ech hunn och en Schreck kritt, déi éischte Kéier.“ De Fofuxo huet sech op déi aner Säit gesat, wéi eng waarm Mauer aus Fell.
„Weess de, wat ech mengen?“, sot d'Pigúiça. „Ech mengen, dës Wollek ass net béis. Si ass midd. A wann ee ganz midd ass, schnaarcht een.“ De Rex huet duerch d'Fanger gekuckt. „Si schnaarcht?“ „Lauschter nach eng Kéier.“
GRUUUM, huet d'Wollek gemaach. De Fofuxo huet „Hunf“ gemaach a ganz liis geschnaarcht, just fir ze spillen. De Rex huet gelaacht. D'Wollek huet nees geschnaarcht, an de Fofuxo huet mat engem anere Schnaarch geäntwert. Déi zwee hunn zesumme geschnaarcht, an de Rex huet e Laachen gelooss, an nach ee.
Duerno huet et ugefaangen ze reenen, ganz sanft: plitsch, plitsch, platsch. De Rex huet de Kapp aus de Bliedere gestreckt. Déi groe Wollek ass lues fortgezunn, huet de Reen wéi eng Decke hannert sech hiergezunn, a um Enn huet si e klengt Gruum gegaapst, wäit ewech.
„Si geet schlofen“, sot de Rex. „Jo“, sot d'Pigúiça. „An du?“ De Rex huet nogeduecht. „Ech mengen, ech och.“
Déi dräi sinn zréck an dem Rex seng Hiel gaangen, an d'Pigúiça huet den Agang mat engem klengen Daach aus Bliedere bedeckt. Bei all Schnaarch, deen vu wäit koum, sot si: „Gutt Nuecht, Wollek.“ An de Rex huet ganz liis geäntwert: „Gutt Nuecht.“
D'Schnaarche goufen esou wäit ewech, datt een se bal net méi héiere konnt. De Rex hat scho seng Aen zou, mat de kuerzen Äerm ëm e Koup Bliederen, wéi wann hien d'Wollek selwer ëmarmt. De Fofuxo ass kuerz drop agedäischtert. D'Pigúiça war déi Lescht, déi dem Reen nogelauschtert huet, plitsch, plitsch, plitsch, bis de Reen zum Schlof gouf.
