Op Dogavios huet d'Seechomesche kaum een héieren. Et huet sou liis geschwat, datt seng Stëmm wéi e Këtzele vun der Loft geklongen huet. Kaum een. D'Blummen hunn et héieren.
Deen Nomëtteg ass d'Pigúiça iwwer d'Wiss gelaf, wéi eng grouss Blumm mat engem laachende Gesiicht geruff huet: „Hey, Pigúiça! Pass op, wou s de hi trëppels! Do ass een um Wee.“
D'Pigúiça ass stoe bliwwen, mat der Patt an der Loft. Si huet d'Schnëss bis an de Buedem gebéckt. An do, mëtt um Wee, koum e Seechomesche, dat e Kichelcherkrumm gedroen huet, dräimol méi grouss wéi et selwer. Et ass iwwer e Steenchen geklommen, erofgaangen, gestolpert, huet de Krumm nei gepaakt a weidergemaach.
„Moien!“, sot d'Pigúiça. Den Otem vum „Moien“ huet d'Seechomesche zum Wackele bruecht, sou datt et sech higesat huet. „Aua, aua!“, sot eng dënn Stëmm. „Pardon!“, huet d'Pigúiça geflüstert, elo ganz liis.
„Mäin Numm ass Zizi“, sot d'Seechomesche a gerëselt de Staub of. „Ech muss dat heem bréngen, éier et däischter gëtt. Mäin Haus ass op där anerer Säit vun der Wiss.“
„Ech bréngen et!“, huet d'Pigúiça ugebueden. „Ech huelen dech mam Mond, a mir sinn an engem Ament do!“ „Nee, merci“, sot d'Zizi, fest. „Wann mech een ouni ze froen hëlt, erschrecken ech. Mee de Wëlle fir ze hëllefen huet mir gefall.“
D'Pigúiça huet geblénkt. Keen hat hir gesot, datt Froen och eng Manéier ass, ze hëllefen. „Da kann ech op eng aner Manéier hëllefen?“ „Jo. Pass op d'Steenchen op a waart op mäi Schrëtt.“
Op dem Zizi säi Schrëtt ze waarden war lues, lues, ganz lues. D'Pigúiça hat Lust ze lafen, ze sprangen, séier do ze sinn. Mee si ass niewendrun bliwwen, an do huet si Saache gemierkt, déi si nach ni gesinn hat: e Mariekéiwerchen, dat op engem Blat geschlof huet, en Drëps, dee um Stengel geblénkt huet, de Schiet vun engem Vull, dee ganz héich laanscht geflunn ass.
„Wann ee lues geet“, huet si geduecht, „hunn déi schéi Saachen Zäit fir ze erschéngen.“
Wéi si bei dem Seechomesbau ukomm sinn, sinn Dosende vu klenge Seechomessen an enger Rei erauskomm, fir de Krumm ze droen. Eng huet gehuewen, eng aner gedréckt, eng aner gesongen, fir de Rhythmus ze halen. D'Pigúiça hat ni sou vill Klengt zesummen gesinn.
„Kleng Wiesen si och staark“, sot d'Zizi. „Mir sinn nëmmen net séier.“ An de Kichelcherkrumm ass an de Seechomesbau verschwonnen, vun enger Prozessioun vu winzege Pättelcher gedroen.
D'Sonn war schonn déif. „Gutt Nuecht, Pigúiça. Kënns de muer nach eng Kéier laanscht? Mee kuck, wou s de trëppels.“ „Ech kucken“, huet d'Pigúiça verspach. „An ech soen et dem Fofuxo och.“
Déi Nuecht, am Bettchen, huet d'Pigúiça un all d'Klenge vun der Welt geduecht: d'Seechomessen, d'Mariekéiwerchen, d'Sumen, déi ënner der Äerd geschlof hunn. Si hunn all och geschlof, ganz roueg.
„Gutt Nuecht, Zizi“, huet si geflüstert. An ganz liis, esou liis wéi eng Seechomesche, ass si ageschlof.
