
Um leschten Nomëtteg vum Joer geet jiddereen op Dogavios iwwer d'Kristallbréck. Si läit tëscht zwee Hiwwelen, iwwer engem déiwen Dall, a féiert bis um Fouss vum schneeege Bierg, wou d'Dänn e wäisse Hutt undroen.
D'Bréck ass breet a sécher, mat engem Gelänner aus Kristall op béide Säiten. An dru hänken Klacken. Ganz vill Klacken. Mee si kléngen net am Wand. All Klack kléngt nëmmen, wann een e richtegt Merci seet.
„Ech hunn näischt, wouvir ech Merci soe kann“, huet d'Pigúiça gebrommt, um Ufank vun der Bréck stoend. „Mäi Joer war normal. Et ass näischt Besonnesches geschitt.“
De Fofuxo huet geschmunzelt an deen éischte Schrëtt gemaach. „Da gi mir lues driwwer. Vläicht fält der um Wee eppes Klenges an.“
Beim éischte Schrëtt huet d'Pigúiça no ënnen gekuckt a gesinn, wéi um Buedem vum Dall de Séi geblénkt huet. „Do hunn ech geléiert ze schwammen“, huet si geduecht. An ouni nozedenken sot si: „Merci, Séi.“ Dlim! Eng Klack huet ganz liis geklongen.
D'Pigúiça huet e klenge Schreck kritt, vun der gudder Zort. Si ass e Stéck weidergaangen. Si huet un d'Seechomeschen Zizi geduecht, esou kleng a sou eng gutt Frëndin. „Merci, Zizi.“ Dlim, dlom!
Si huet un den Dag geduecht, wou si vum Roller gefall ass. Et hat wéigedoen, a si hat gekrasch. Mee duerno hat si geléiert, eleng ze fueren. Si huet gezéckelt. Kann een och fir en elenge Dag Merci soen? „Merci fir de Fall“, sot si, hallef laachend. „Well ech eppes geléiert hunn.“ Dlem! Dës Klack huet méi haart geklongen wéi all déi aner.
Elo huet d'Pigúiça net méi opgehalen. „Merci, waarmt Bettchen. Merci, Kürbissopp. Merci, Bolota, datt s de mir deng Decke geléint hues. Merci, Reen, fir d'Pützen.“ D'Klacke si geklongen, eng no der anerer, dlim, dlom, dlem, an d'Notte si duerch d'Loft geflunn wéi kleng Vigelcher aus Musek.
Den ganzen Dall war voller Toun. Op der anerer Säit vun der Bréck sinn d'Welpe vun der Grupp och driwwer gaangen, an hir Klacke si mat hirer vermëscht ginn, a engem Lidd, dat keen Notebuch geschriwwen huet.
Wéi si bal um Enn waren, huet nëmmen nach eng Klack gefeelt, déi gréisst vun alle, um leschte Stéck vun der Bréck, virum schneegen Bierg. D'Pigúiça huet se ugekuckt. Duerno huet si de Fofuxo niewent sech ugekuckt, grouss a gëllen.
„Merci, datt s de hei bei mir bass“, sot si. „D'ganzt Joer.“ DLOOOM. Déi grouss Klack huet esou schéin geklongen, datt de Schnéi um Bierg geblénkt huet an e klenge Flock danzend bis op hir Nues erofgaangen ass.
„Gesäis de?“, sot de Fofuxo. „Däi Joer war net sou normal.“ „Et war voll“, sot d'Pigúiça. „Voller Klengegkeeten.“
Owes, am Bettchen, huet si d'Klacke weiderhin ewech héieren, ëmmer méi liis. Ier si ageschlof ass, huet si nach dräi Merci geflüstert: fir de Këssen, fir d'Decke a fir d'Nuecht.
An a hirem Broscht, ganz lues, huet nach eng lescht kleng Klack geklongen. Dlim.
