D'Pigúiça war dreckeg. Ganz dreckeg. Si hat Bulli op der Nues, Bulli op de Patten, Bulli um Schwanz a souguer e bëssi Bulli am Ouer.
„Zäit fir d'Bad“, sot de Fofuxo.
„Wéi eng Bad?“, sot d'Pigúiça a blénkt. „Ech si ganz propper.“ An e Knubbel Bulli ass vun hirem Kinn gefall, plaff, grad virum Fofuxo.
De Fofuxo huet sech d'Laache verbass. „Ganz propper, jo?“
„Baden ass langweileg“, sot d'Pigúiça, a verstoppt sech hannert engem Strauch. „D'Waasser ass naass. D'Seef kënnt an d'Aen. An ech muss roueg stoen. An duerno richen ech no Seef an net no Hond!“
De Fofuxo huet e bëssi nogeduecht. Dunn sot hien: „Gutt. Da gëtt et haut kee Bad. Haut gëtt et eng Iwwerquerung vum Weier.“
De Kapp vun der Pigúiça koum aus dem Strauch eraus. „Eng Iwwerquerung?“
Am Weier am Bësch war eng Rei vu ronne Steng, een nom aneren, bis op dat anert Ufer. Wann een drop gesprongen ass, huet all Steen en aneren Toun gesongen. Do. Re. Mi.
D'Pigúiça ass op den éischte gesprongen. Do! Op den zweeten. Re! Op den drëtten. Mi! De véierte huet esou fein gesongen, datt et wéi e Vull geklongen huet. D'Waasser huet op hir Patte gesprëtzt, an de Bulli ass lassgaang, ouni datt si et gemierkt huet. Um fënnefte Steen ass si liicht gerutscht an, platsch, hire ganze Bauch war naass. Amplaz ze mëckeren, huet si gelaacht.
An der Mëtt vum Weier war d'Waasser flaach a lauwarm vun der Sonn. Do wuesse ronn Blummen, déi, wann ee no koum, Bloe vu gutt richendem Schaum erausgelooss hunn. D'Pigúiça huet sech an de Blosen gewälzt. De Fofuxo huet hire Réck mat der Patt ganz liicht gerubbelt an huet hir e Schaumhutt op de Kapp gesat.
„Kuck, Fofuxo! Ech sinn eng Gebuertsdagstaart!“
Wéi si op där anerer Säit ukomm sinn, huet d'Pigúiça sech ganz gerëselt, frrrrr, an huet Waasser an all Richtung gesprëtzt. Hiert Fell war nees wäiss a gro, mëll, an et huet no Blumme geroch. Déi zwee hu sech op e waarme Steen geluecht fir ze dréchnen, während d'Sonn hannert de Beem ënnergaang ass.
„Fofuxo“, sot d'Pigúiça mat enger schlapper Stëmm. „Gëtt et muer nees eng Iwwerquerung?“
„Jo“, sot hien. „All Kéier, wann et Bulli gëtt.“
Deen Owend huet d'Pigúiça sech an hirem Bettchen zesummegerullt, mëll wéi eng Wollek. Si huet un hirer eegener Patt geroch: e klenge Blummeparfum. Dobaussen hunn d'Steng vum Weier nach ëmmer gesongen, ëmmer méi lues. Si huet eemol gegaapst. Si huet zweemol gegaapst. A si ass ageschlof, dës Kéier wierklech propper.
