Psst. Wann s de ganz roueg bass, héiers de vläicht, wäit ewech, e Geräisch vu mëllen Flilleken, fuuum, fuuum. Dat ass den Dracao, dee schüchternste gréngen Draach vun Dogavios, deen am Geheimen trainéiert.
Den Dracao war riseg, hat glënnereg gréng Schuppen an huet an enger Kristallhiel gewunnt. Eleng ass hie wonnerbar geflunn. Mee wann een him nogekuckt huet, goufen seng Flilleke schlapp wéi gekachten Nuddelen.
Deen Dag war d'Wolleken-Fest. D'Welpe sinn vu Wollek zu Wollek gesprongen, duerch faarweg Réng geflunn an iwwer d'Sträife vum Reebou gerutscht. D'Pigúiça an de Fofuxo waren do uewen an hunn fir jiddereen applaudéiert.
Den Dracao ass lues ukomm, hallef verstoppt hannert enger Wollek, déi vill méi kleng war wéi hien. Säi Schwanz huet op där enger Säit erausgekuckt, seng Nues op där anerer. „Ech wéilt duerch de grousse Rank fléien“, huet hien der Pigúiça geflüstert. „Mee jiddereen wäert kucken.“
„Maach!“, sot d'Pigúiça. Den Dracao huet déif Loft geholl, d'Flilleken opgemaach an ass eropgeflunn. All d'Welpen hunn opgehalen, fir ze kucken. An dunn si seng Flilleke schlapp ginn, hien huet e schiefe Salto gemaach an ass, plaff, an eng mëll Wollek gefall.
Keen huet aus Béiswëllegkeet gelaacht. Et war just en iwwerraschten „Ooooh“. Mee den Dracao huet sech esou geschummt, datt hie sech ganz kleng gemaach huet an de Kapp ënnert de Flillek gestach huet. „Ech kann net virun aneren fléien“, sot hien.
De Fofuxo huet sech nieft hie gesat, a seng Aen, déi gëllen waren, goufe bernsteenfaarweg. „Weess de, wien gefall ass, wéi en déi éischte Kéier duerch de Rank wollt?“, huet hie gefrot.
„Ech!“, huet den Tico, den Dackel, vun der Nopeschwollek geruff. „Ech sinn an der Mëtt hänke bliwwen, eng Hallschent op där enger Säit, eng Hallschent op där anerer!“ An d'Nina, d'Puddelin, huet verzielt, datt si um Reebou op de Réck gerutscht war. Jiddereen hat eng Geschicht vun engem Fall.
Den Dracao huet de Kapp ënnert dem Flillek erausgezunn. „Jiddereen ass gefall?“ „Jiddereen“, sot d'Pigúiça. „A jiddereen huet et nach eng Kéier probéiert. Kuck just op mech, net op déi aner. Maach, wéi wann nëmmen ech kucke géif.“
Den Dracao huet nëmmen op d'Pigúiça gekuckt, an hir blo Aen, ganz fest. Hien huet d'Flilleken nach eng Kéier opgemaach, fuuum, fuuum, ass lues eropgeflunn, ouni Presséiert, an ass genee duerch d'Mëtt vum grousse Rank geflunn, ouni eppes ze beréieren.
D'Welpe sinn op de Wolleke vu Freed gesprongen. An den Dracao huet ugefaangen ze liichten, ganz gréng a glënnereg, esou wéi et ëmmer geschitt, wann hie frou ass.
Wéi d'Nuecht komm ass, wollt keen heemgoen. D'Welpen hu sech op déi mëll Wolleke geluecht, an den Dracao huet sech an der Mëtt vun hinnen zesummegerullt a ganz liicht gelicht, wéi eng Nuechtluucht.
D'Pigúiça huet sech u säi waarme Bauch gekuschelt. „Fléis de muer nach eng Kéier?“, huet si gefrot. „Jo“, sot den Dracao, an huet e klengt Wolléckchen aus Damp gegaapst.
An do uewen um Himmel vun Dogavios sinn all, een nom aneren, ageschlof, gewéit vum mëllen, gréngen Liicht vun engem Draach, deen elo grad e klengt bëssi méi couragéiert ginn ass.
