Dat neit Bettchen vun der Pigúiça war blo wéi hir Aen, mëll wéi eng Wollek, an et hat e Këssen a Form vun engem Schank. Et war dat schéinste Bettchen op ganz Dogavios. An et war ëmmer eidel.
Well all Owend, genee wann et Zäit fir ze schlofe war, huet d'Pigúiça hiert Schankekëssen geholl an ass ganz lues an d'Bett vum Fofuxo geschlach. Si ass eropgeklommen, huet sech dräimol ëm sech selwer gedréint an huet sech géint säi Bauch gekuschelt.
De Fofuxo hat si ganz gär. Mee d'Pigúiça huet am Schlof gestrampelt. Si huet him an d'Ouer gestrampelt, op d'Nues, op de Schwanz. Eng Nuecht huet si gedreemt, si géif hannert engem Päiperlek hierlafen, an huet de Fofuxo ganz aus dem Bett gedréckt.
„Pigúiça“, sot hien de Moien drop, mat engem Ouer, dat verkéiert ëmgeklappt war. „Ech mengen, et ass Zäit, datt s de däi Bettchen ausprobéiers.“ „Mee do sinn ech eleng“, huet si lues geäntwert.
Deen Owend sinn déi zwee op d'Wiss beim Bam mat de Liichtercher gaang. Den Himmel war voller Stären. Op eemol ass eng Stäreschnuppe iwwer den Himmel gesaust, zuuum, an huet e glënnerege Spuer hannerlooss.
„Maach e Wonsch!“, sot de Fofuxo. D'Pigúiça huet hir Aen ganz fest zougedréckt. „Ech wëll mech a mengem Bettchen net eleng fillen“, huet si sech gewënscht.
Um Heemwee hat de Fofuxo eng Iddi. Hien huet der Pigúiça gehollef, dat blot Bettchen bei d'Fënster ze zéien. Vun do aus konnt si de ganzen Himmel gesinn, an och d'Dier vu sengem Zëmmer, grad do vis-à-vis.
Duerno huet hien e glate Steen aus dem Gaart geholl, esou ee vun deenen, déi lues sangen, an huet en nieft d'Schankekëssen geluecht. „Dee séngt déi ganz Nuecht“, sot hien. „A wann s de dräimol un d'Mauer klappst, klappen ech dräimol zeréck.“
D'Pigúiça huet sech higeluecht. D'Bettchen war wierklech mëll. De Steen huet gesummt, hmmm, hmmm, ganz lues. Duerch d'Fënster hunn d'Stäre geblénkt, an eng laachend Wollek ass laanscht gezunn an huet gewénkt.
Trotzdeem wollt si et testen. Klapp, klapp, klapp, huet si un d'Mauer geklappt. An vun der anerer Säit koum d'Äntwert: klapp, klapp, klapp. D'Pigúiça huet an der Däischtert geschmunzelt. Hie war do. Ganz no. Just a sengem eegene Bett.
Si huet op den Himmel gekuckt an op eng nei Stäreschnuppe gewaart. Si huet e bëssi gewaart. Si huet nach e bëssi méi gewaart. Hir Aen goufen ëmmer méi schwéier, an de Steen huet weider gesongen.
Du huet si eppes gemierkt: hire Wonsch war a Erfëllung gaang. Si louch an hirem eegene Bettchen an huet sech net eleng gefillt. Si hat d'Stären, de Steen, d'Fënster an dat klapp, klapp, klapp vun der anerer Säit vun der Mauer.
D'Pigúiça huet hiert Schankekëssen an den Aarm geholl, hir Patten ausgestreckt, ouni een ze strampelen, an huet laang gegaapst.
A si huet déi ganz Nuecht duerchgeschlof, schéi waarm, an hirem bloe Bettchen. Op der anerer Säit vun der Mauer huet de Fofuxo och geschlof, mat béiden Oueren op der richteger Plaz.
