„Këssen, Zännbürscht, Pyjama mat Stären“, huet d'Pigúiça u hire Fangere vun der Patt gezielt. „Alles am Rucksak!“ Et war deen Dag vun der Woch, op deen si sech am meeschte gefreet huet. Fir d'éischte Kéier sollt si bei enger Frëndin schlofen: bei der Bolota, der Basset mat de laange Oueren.
Den Nomëtteg war e Fest. D'Nina an den Tico waren och do. Si hunn am Gaart Verstopp gespillt, Wollekekichelcher giess an e Schlass aus Këssen gebaut, esou grouss, datt den Tico sech zweemol dobannen verlaf huet.
Am Gaart vun der Bolota louch e breede Bamstamp, an doropper eng Kristallkugel voller Stären. D'Stärendekoratiounen, déi un de Beem gehaange hunn, hunn gewackelt a geklénkelt.
Nom Iessen huet d'Mamm vun der Bolota d'Luucht ausgemaach. Si hunn sech all op hir Matrazen gekuschelt, niewenteneen. Den Tico ass direkt agedäischtert, mat zidderendem Been vum Dram. D'Nina huet an zwou Minutte geschlof. D'Bolota huet dräimol gegaapst an d'Aen zougemaach.
Just d'Pigúiça ass waach bliwwen. D'Bett war anescht wéi hiert. De Plafong war anescht. D'Haus huet e anert Geräisch gemaach: kreeeck. An e anere Wand huet de Rido beweegt: fffff.
Si huet en Drock an der Broscht gespuert. Et war Heemwéi, no hirer eegener Decke, no hirer eegener Dier, déi souguer gär geknaschtert huet.
„Bolota“, huet si geflüstert. „Bass du waach?“ „Elo jo“, sot d'Bolota a rieft sech d'Aen mat der Patt. „Wat ass?“
„Alles ass hei komesch. Net schlecht. Just... anescht. Ech mengen, ech hunn Heemwéi.“ D'Bolota huet net gelaacht. Si huet e bëssi nogeduecht.
„Ech hat dat och, wéi ech fir d'éischte Kéier ewech vun doheem geschlof hunn“, sot si. „Weess de, wat mir gehollef huet? Ech hat eppes vun doheem matgeholl.“
D'Pigúiça huet un eppes geduecht. Si huet de Rucksak opgemaach an ganz hannen e klenge groe Steen erausgezunn, dee hir Mamm heemlech dragesat hat. Et war ee vun de sangege Steng. Si huet en an der Patt gehalen, an de Steen huet ganz liis gesongen, dat selwecht Lidd wéi all Owend: la, la, la...
D'Zëmmer huet sech verännert. Et war, wéi wann d'Haus vun der Bolota elo och e Stéck vum Haus vun der Pigúiça hätt.
„Wéi schéin“, huet d'Bolota geflüstert a sech ganz no geluecht. „Sangs de nach eng Kéier?“ De Steen huet nach eng Kéier gesongen. Dobaussen huet d'Kristallkugel mat méi Stären geblénkt, wéi wann si géif nolauschteren.
Déi zwou Frëndinnen sinn ganz no beieneen bliwwen, ouni ze schwätzen. D'Kreeeck vum Haus huet elo just wéi e Haus geklongen, dat gutt Nuecht seet. De Wand war eng Streeschel um Rido.
D'Pigúiça huet d'Aen zougemaach. La, la, la, huet de klenge Steen gesongen. A ganz lues, am Haus vun der Bolota, gouf déi éischt Nuecht ewech vun doheem zu enger gemittlecher Nuecht zum Schlofen.
