Dee Moien war d'Feld voller Welpen. Si sinn gelaf, si hunn sech gerullt, si sinn gesprongen, an all hunn Halsbänner mat kleng Plackelcher gedroen, déi geklénkelt hunn.
Mëtt an hinnen war den Zeca, e Mops, nei ënnert de Welpen. Hie war mat plattem Gesiicht, hängenden Oueren an engem klenge Schwanz, dee wéi eng Schleek gerullt war.
De Fofuxo war deen Éischten, deen him gegréisst huet. „Moien, ech sinn de Fofuxo! Wëlls de Stéckelche fänken?“ „Jo!“, sot den Zeca, mat blénkegen Aen.
An do sinn déi zwee iwwer d'Feld gelaf. Si hunn haart gelaacht. Deen een huet d'Stéckelchen falen gelooss, deen aneren huet et gehuewen. Duerno hu si gewiesselt.
D'Pigúiça ass an engem Eck stoe bliwwen, ganz still. Si huet si ugekuckt. Si huet um Buedem gekuckt. Nach eng Kéier gekuckt. Eppes Waarmt ass an hirem Bauch eropgaangen. Et war net Roserei. Et war net Trauer. Et waren déi zwee zesummegemëscht, ganz fest geknuet.
„De Fofuxo ass MÄIN beschte Frënd“, huet si ganz liis gebrommt. „Hie kuckt mech net emol un.“ Si huet d'Schnëss op déi aner Säit gedréint, d'Pättelcher gekräizt an ass dohi gesiess, mat engem laange Gesiicht.
Mee de Fofuxo huet eng ganz gutt Nues fir d'Gefiller vu senge Frënn. Wéi hien dem Pigúiça hir Rou gemierkt huet, huet hie de Spill direkt gestoppt an ass bei si geloff. „Pigúiça, geet et der gutt?“ „Nee“, sot si. „Du spills just mam Zeca.“
De Fofuxo huet sech lues niewent si gesat. Seng Aen goufen däischterblo, wéi wann hien eppes Wichtegs ze soen hat. „Weess de, wéi mäin Häerz ass?“, huet hie gefrot. „Et huet e Zëmmer fir all Frënd. Wéi den Zeca ukomm ass, huet et e neit Zëmmer opgemaach. Mee keen ass aus engem Zëmmer erausgaangen, du och net.“
D'Pigúiça huet hien ugekuckt. Dat Waarmt am Bauch ass e bëssi kuel ginn. „Däin Zëmmer ass dat gréisste vun alle“, huet de Fofuxo bäigefüügt. „Et huet e Fënster voller Stären.“ D'Pigúiça huet gelaacht, ouni et ze wëllen, duerch d'Nues.
Op där anerer Säit vum Feld huet den Zeca si ugekuckt, e bëssi verluer, ouni ze wëssen, wouhin. Et war säin éischte Mol do. Hie kannt keen, just de Fofuxo.
D'Pigúiça huet déif Loft geholl. Si ass opgestan an ass bei hie gaangen. „Moien. Ech sinn d'Pigúiça. Wëlls de eppes Schéines gesinn? Am Bësch ginn et Steng, déi sangen.“
„Steng, déi sangen?“, sot den Zeca, mat oppenem Mond. „Jo, gär!“
Si sinn zu dräi gaangen, niewenteneen. D'Steng hunn ganz liis gesongen, just fir si. A wéi d'Sonn ënnergaangen ass, hunn dräi midd Welpen un enger Bamwuerzel geschlof, mam Schleekeschwänzchen vum Zeca ganz niewent dem fluffege Schwanz vun der Pigúiça.
