D'Schmuseduch vun der Pigúiça hat en Numm: Stäerchen. Et war hellblo, mëll, voller gestécktener Stären, an et war schonn e bëssi ofgenotzt vu ganz vill Zärtlechkeet. Et huet no Doheem a no gudde Schlof geroch. D'Pigúiça huet d'Stäerchen iwwerall mat higeholl: an de Gaart, un den Dësch, souguer an de Bad, wou et um Wäschseel gehaangen a gewaart huet.
Ee Moien, wéi si engem Päiperlek nogelaf ass, ass si op d'Spëtzt vum Duch getrëppelt an ass gestolpert, plaft, mat der Schnëss am Gras. „Aua!“, sot d'Pigúiça. An si huet d'Stäerchen ugekuckt, ganz dreckeg an ausgestreckt.
De Fofuxo, deen do laanscht koum, huet sech niewent si gesat. Hien huet gehollef, den Dreck mat der Patt vum Duch ewechzeraumen. „Pigúiça, hues de eppes gemierkt?“, huet hie gefrot. „Du gëss grouss. Deng Patte ginn méi laang. Deng Oueren erreechen elo méi héich.“
„Wierklech?“, sot si a gekuckt hir eege Patten. „Mee ech wëll net grouss ginn ewech vum Stäerchen.“ „Keen huet ewech gesot“, sot de Fofuxo. „Hie ka ganz no bleiwen. Hie muss just net iwwerall mat higoen. Wat hëls de dovun, him e besonnescht Heem ze maachen?“
Déi zwee hunn eng kleng Holzschachtel am Hannescht vum Schank fonnt. D'Pigúiça huet d'Schachtel mat mëllene Bliedere gefidert, d'Duch am Baach gewäsch an an der Sonn dréche gelooss. Duerno huet si d'Stäerchen mat vill Suerg gefaalt an dobannen higeluecht.
„Gutt Nuecht, Stäerchen“, sot si. „Du hues op mech opgepasst. Elo raschts du e bëssi.“ Si huet d'Schachtel op de Regal niewent dem Bett gestallt, vu wou d'Duch dat ganzt Zëmmer konnt gesinn.
Mee wéi d'Nuecht komm ass, war et méi schwéier. D'Pigúiça huet sech op déi eng Säit gedréint. Op déi aner. Et huet eppes Mëllt gefeelt, fir ze halen. Si huet e kale Gefill am Bauch gespuert, an d'Aen goufen naass. „Fofuxo?“, huet si ganz liis geruff.
De Fofuxo ass komm, ouni e Geräisch. Hien huet sech niewent hirem Bettchen higeluecht, mat sengem gëllene Fell ganz no bei hir. Esou wéi d'Liicht duerch d'Fënster koum, huet säi Fell ausgesinn, wéi wann et voller klenger Stäerchen wier, ee fir all Hoer.
„Du kanns e bëssi festhalen, wann s de wëlls“, sot hie. D'Pigúiça huet d'Schnëss an dat mëllt Fell gedréckt. Et war waarm. Et huet no Honnegkuch a no Blummewiss geroch. Si huet an- an ausgeotemt, am selwechte Rhythmus wéi hire Frënd.
Um Regal ass d'Schachtel roueg bliwwen, op Wuecht, mam Stäerchen dobannen, dat och gedreemt huet. Déi Nuecht huet d'Pigúiça eppes entdeckt. D'Zärtlechkeet war net just am Duch. Si war am Fell vum Fofuxo, um Regal, am Bettchen, am ganzen Haus. Et war eppes ganz Grousses, dat iwwerall higepasst huet.
Si huet gegaapst. D'Stäerchen am Fell hunn lues geblénkt, ganz lues. An d'Pigúiça ass ageschlof, mat der Schnëss un hirem Frënd, mam Kapp voller Himmel.
