De Séi vun Dogavios war glat wéi e Spigel. Et waren Beem dran, et waren Wolleken dran, an och Stären, wann et Nuecht war. Jiddereen hat de Séi gär. Jiddereen, just d'Pigúiça net.
„Kuck, Pigúiça!“, huet d'Bolota geruff, déi schonn am Waasser war, mat de laangen Oueren, déi wéi zwee klenge Scheffer geschwommen hunn. „Et ass wonnerbar!“ „Ech sinn hei“, huet d'Pigúiça geäntwert. Hei war dräi Schrëtt vum Ufer ewech.
Si war couragéiert bei héije Steng, riseg Pulle a komesche Käferen. Mee dësen Séi war sou grouss! An do an der Mëtt gouf d'Waasser däischter, a si konnt net gesinn, wat drënner war. Wann si just doru geduecht huet, huet hire Bauch e klenge Knuet gemaach.
De Fofuxo ass komm an huet sech um Rand gesat, ouni e Wuert iwwer d'Schwammen. „Ech bleiwen e bëssi hei“, sot hien. „D'Sonn ass gutt.“ D'Pigúiça huet sech niewent hie gesat. Déi zwee hunn d'Waasser ugekuckt, an do waren si och, niewenteneen: eng Husky mat bloen Aen an e gëllene Golden.
„Wëlls de just eng Patt naass maachen?“, huet de Fofuxo gefrot. „Just eng?“ „Just eng. Wann s de et net gär hues, zéi se erëm eraus.“
D'Pigúiça huet hir viischt Patt ausgestreckt an d'Waasser beréiert. Kleng Wellen sinn erausgaang, hunn Krees gemaach, an hiert Spigelbild huet gezidderet, wéi wann et géif laachen. Et war frësch. Et war net schlecht. Et war souguer e bëssi interessant. „Et ass frësch“, sot si, iwwerrascht.
Duerno zwou Patten. Duerno all véier, do am Flaachen, wou d'Waasser kaum d'Zéie bedeckt huet. D'Bolota ass an der Nopeschaft gebléiwen, lues geschwommen, ouni Hetz a ouni een ze zéien.
„D'Waasser hält een“, sot d'Bolota. „Wann s de de Kierper liicht léisst, hieft et dech. Wëlls de et gesinn?“ An si huet sech op de Réck geluecht, mam Bauch no uewen, an den Himmel gekuckt, wéi een de Plafong vun engem ganz schéinen Zëmmer kuckt.
„Ech bleiwen hei, wou ech stoe kann“, sot de Fofuxo. „Ech halen dech vun ënnen, just e bëssi.“ D'Pigúiça huet déif Loft geholl. Eemol. Zweemol. An si huet de Buedem lassgelooss.
D'Waasser huet si gedroen, mëll, wéi e Bettchen, dat schaukelt. Si huet mat de Pättelcher gewénkt, an de Fofuxo huet lues lassgelooss. „Ech schwammen!“, huet si geruff. „Fofuxo, kuck! Ech schwammen!“
Si ass net wäit komm. Just sou wäit, wéi d'Pigúiça wollt, dräi Patteschléi bis an de Schiet vum Bam. Mee et war genuch, fir mat enger tripsender Schnëss an engem Laachen vun engem Ouer bis zum aneren zréck bei de Rand ze kommen.
Um Enn vum Nomëtteg louchen déi dräi am Gras, an hunn an der Sonn gedréchent, wärend de Séi mam Himmel rosa gouf. De Séi huet net méi ze grouss ausgesinn. Hien huet ausgesinn wéi e rouege Frënd, dee gewaart huet, bis si prett war.
Owes, am Bettchen, huet d'Pigúiça nach ëmmer d'Schaukele vum Waasser gespuert, lues, erop an erof, wéi e Wiege. Si huet d'Aen zougemaach an sech de glaten Séi virgestallt, mat engem Stär dran, an sech selwer, wéi si do geschwommen ass, liicht, liicht, liicht.
An esou ass si ageschlof, schaukelnd, ouni jeemools Angscht.
