
Déi éischt Keelt ass ganz lues op Dogavios ukomm, um Enn vun engem Nomëtteg. D'Blumme goufen hir Blieder zou, wéi wann si e Mantel unzéien, an d'Steng hunn méi liis gesongen, fir keng Wäermt ze verbrauchen.
D'Pigúiça huet et gär gehat. Huskyen hunn d'Keelt gär. Si ass iwwert d'Blummebeet gelaf, huet Damp aus der Schnëss gebloosen, fuuu, a gedoen, wéi wann si en Draach wier.
Du huet si en gesinn. Op enger Margréitchen souz roueg e giele Päiperlek mat zouenen Flilleken. D'Pigúiça ass ganz no komm. De Päiperlek huet gezidderet, gezidderet, wéi e Blat am Wand.
„Fléis du net?“, huet d'Pigúiça gefrot. „Ech kann net“, huet de Päiperlek mat enger dënner Stëmm geäntwert. „Meng Flilleke si kal ginn. E Päiperlek flitt nëmmen, wann en et waarm huet.“
D'Pigúiça huet séier nogeduecht. Als Éischt wollt si de Päiperlek an engem Döppchen mat heem huelen. Mee si huet un dat geduecht, wat de Fofuxo ëmmer seet: d'Déier aus dem Gaart wunne gär am Gaart. Hëllefen heescht net festhalen.
Dofir huet si sech ganz sanft niewent d'Margréitchen higeluecht an ganz liicht geblose, eng waarm Loft aus dem Mond. Hhhaaa. De Päiperlek huet seng Flilleke e klengt bësselchen opgemaach.
Duerno huet si dat gemaach, wat all Husky ka: si huet hire behaarte Schwanz, dick wéi e Schal, ronderëm d'Blumm gerullt a e klengt Mäuerchen gemaach, fir datt de Wand net duerchkënnt. „Besser?“ „Vill besser“, sot de Päiperlek. „Mee d'Nuecht gëtt laang.“
D'Pigúiça huet ronderëm gekuckt. Do niewendrun stoung de Bam mat dem Stamm an enger Spiral, mat nidderegen Äscht a risege Bliederen, esou breet wéi Reeschierm. Dobënner koum de Wand bal net hin.
„Ech kenne e Plaz“, sot si. An si ass lues gaangen, ganz lues, mat der ganzer Margréitchen an der Schnëss, ouni d'Wuerzel erauszerappen: si huet d'Äerd ronderëm opgegruewen an d'Blumm mat dem ganzen Äerdbalen matgeholl, mam Päiperlek drop, sécher wéi e Passagéier.
Ënner de grousse Bliederen huet si d'Margréitchen nees gepflanzt, an engem mëllen Eck aus Moos, an e puer dréchen Bliederen ronderëm geluecht. D'Plaz huet ausgesinn wéi e klengt Zëmmer.
De Päiperlek huet sech agekuschelt. D'Flilleke si roueg ginn. „Merci, Pigúiça“, huet hie geflüstert. „Muer, wann d'Sonn waarm gëtt, kommen ech dir e gudde Moien soen.“
Den nächste Moien huet d'Sonn op déi grouss Blieder geschéngt, an do war de Päiperlek, deen ënnert dem Ascht gefloen ass a viru der Schnëss vun der Pigúiça Rondele gedréint huet. Si huet sech higesat a geschmunzelt, geschmunzelt, mat opgestallten Oueren.
Owes, doheem, huet d'Pigúiça sech an hirt Bettchen geluecht an de Schwanz ëm hir eege Schnëss gerullt, genee wéi si et mam Päiperlek gemaach hat. Et war waarm. Et war gemittlech.
Dobaussen, ënner de Bliederen, huet een ganz Klenges och a Fridden geschlof. An d'Pigúiça, déi dat gewosst huet, ass nach roueger ageschlof.
