Um Wee am Bësch, tëscht décke Stämm a mëllem Moos, huet d'Pigúiça eppes Rondes um Buedem gesinn, dat geblénkt huet. Et war e Ee. E grousst Ee, pfirsechfaarweg, voller kleng Stäerchen, déi dropgemoolt waren.
Si huet sech ugedréckt, virwëtzeg, an huet d'Schnëss un d'Schuel geluecht. Si war kal. An dobannen huet eppes ganz liis gemaach: Toc. Toc, toc.
„Fofuxo!“, huet si geruff. „Do ass een hei!“ De Fofuxo ass komm a mat dem Ouer um Ee gelauschtert. „Tatsächlech“, sot hien. „An et ass him kal. Mir mussen et waarm maachen.“
Déi zwee hunn d'Ee ganz lues bis bei d'Madame Laanghals gedroen. Si huet gekuckt, nogeduecht a gesot: „Dat muss vun engem Reesdinosaurier sinn. Hie louch d'Ee am Nascht um Wee gelooss a ass nach net zeréck. Dëst Kand ass bal prett fir ze kommen.“
D'Pigúiça huet en Nascht aus enger Decke, engem Këssen an engem Koup mëllen Bliederen gebaut. Si huet d'Ee an d'Mëtt geluecht an huet sech ronderëm geluecht, ganz no dran, wéi en Hond, deen e Ball ëmarmt.
Mee si ass net sou gutt am Roueg-Bleiwen. No fënnef Minutte huet si sech nees beweegt. No zéng hätt si d'Ee bal ongewollt getrëppelt. „Opgepasst!“, sot de Fofuxo. „Wien op een Klenge oppasst, muss lues a sanft sinn.“
„Lues a sanft“, huet d'Pigúiça widderholl. Si huet déif Loft geholl, d'Patte lockergelooss a si roueg bliwwen. Eng Wollek ass laanscht gezunn. Nach eng. Si huet geléiert, ouni Hetz ze waarden.
De Fofuxo huet mat hir gewiesselt. All Stonn ass deen een beim Ee bliwwen, an deen aneren huet e bëssi geschlof. D'Nuecht ass komm, an de sangege Steen am Gaart huet ugefaangen, dem Ee ganz liis ze sangen, hmmm, hmmm.
Do gouf d'Toc méi haart. Toc, toc, TOC. An et ass e klenge Rëss an der Schuel opgetaucht, ganz kleng, mat engem winzege Schnabel, deen erauskuckt.
„Hie kënnt!“, huet d'Pigúiça geflüstert, mat grousse Aen. De Fofuxo ass ganz no komm. Déi zwee hunn den Otem ugehalen.
Crack. D'Schuel huet sech opgemaach wéi eng Blumm, an dobannen ass e klenge Baby-Dinosaurier erauskomm, pfirsechfaarweg, esou kleng, datt hien an hir Patt gepasst huet. Hien hat grouss, naass Aen an e Schwanz, deen ouni Kontroll gewackelt huet.
„Piep“, sot de Baby, ganz liis. D'Pigúiça huet gespuert, wéi hiert Häerz schmëlzt. „Moien, Pitico“, sot si. Et war deen éischten Numm, deen hir agefall ass, an hie passt gutt.
De Pitico huet gezidderet. D'Pigúiça huet hien virsiichteg un hire Bauch gezunn, wou et waarm war, an de Fofuxo huet déi zwee mat der Decke zougedeckt. De Pitico huet e winzegt Gaapen gemaach, méi Schnabel wéi Mond.
„Muer hëlleft d'Madame Laanghals, seng Famill ze fannen“, huet de Fofuxo geflüstert. „Mee haut ass hien bei eis.“
D'Pigúiça huet dat kleent Wiesen ugekuckt, dat am Rhythmus vun hirem eegenen Otem otemt huet. Fir d'éischte Kéier huet si verstanen, datt op een opzepassen heiansdo heescht, ganz roueg ze sinn. An esou, ganz roueg, ass si ageschlof.
