„Muer! Muer! Muer!“ D'Pigúiça ass am Gaart gesprongen, ënnert dem zouhuelende Mound, a huet mat de Pättelcher an d'Loft geklappt. De Fofuxo ass matgesprongen, just fir Gesellschaft ze halen.
„Muer ass mäi Fest!“, huet si gesongen. „Et gëtt Kuch! A Ballongen! An all d'Frënn!“ Mee no ongeféier zéng Sprang ass si stoe bliwwen. Si huet de Mound ugekuckt.
„Fofuxo...“ „Jo?“ „A wann keen kënnt? A wann de Kuch zerbrécht? A wann ech d'Fest net gär hunn? A wann et reent?“
D'Froe koumen eng nom aner, séier, wéi Popcorn, dat knackt. D'Pigúiça huet hire Bauch voller Fonke gespuert, déi erop an erof gaange sinn, ouni opzehalen.
„Ech mengen, ech sinn nervös“, sot si. „Mee et ass eng gutt Nervositéit. Oder eng schlecht. Ech weess et net.“ „Heiansdo béid“, sot de Fofuxo. „Wann ee vill op eppes Gutts waart, gëtt de Bauch onroueg. Dat ass d'Verlaangen, datt d'Fest séier kënnt.“
Déi zwee hunn sech an d'Gras gesat. De Fofuxo huet an den Himmel gekuckt, voller Stären.
„Ech hunn eng Iddi. Mir huelen all Suerg a setzen se op e Stär. Hie bleift do uewen, passt op, a du muss se net droen.“ D'Pigúiça huet nogeduecht. „Däerf ech?“ „Jo.“
Si huet sech e klenge, ganz blénkege Stär ausgesicht, ganz no beim Mound. „Dat ass dee vum ‚a wann keen kënnt‘.“ Si huet en anere gesicht, e bëssi méi grousse. „Dat ass dee vum Kuch.“ Du huet si en drëtte geholl, ganz niddereg, deen bal d'Beem beréiert huet. „Dat ass dee vum Reen.“
All Kéier, wann si eng Suerg ofgesat huet, huet si lues d'Loft erausgelooss: fffffuuu. D'Fonken am Bauch sinn ofgekillt, ee fir een.
„Elo“, sot de Fofuxo, „denke mir un eppes Gutts vu muer. Just eent.“ D'Pigúiça huet d'Aen zougemaach. „Wann d'Nina ugelaf kënnt, mat deem Sprong vun hir, fir mech ze ëmaarmen.“ „Wéi schéin“, sot de Fofuxo.
D'Nuecht war roueg. D'Stäre ware komm an hunn alles iwwerholl. Et huet ee gespuert, datt d'Fest schonn do war, an hannert der Nuecht gewaart huet, ganz roueg. Si géif zur richteger Zäit kommen, ouni Hetz. Si brauch just, datt d'Pigúiça schléift, fir datt muer ka kommen.
Déi zwee sinn an d'Haus zeréckgaangen. D'Pigúiça ass an d'Bett geklommen, an de Fofuxo huet sech niewent si geluecht.
„Muer“, huet si gemurmelt, ouni ze sprangen, ganz liis. „Muer“, huet de Fofuxo widderholl.
An, mat de Suergen an de Stäre gelagert an eppes Gutts an de Gedanken, ass d'Pigúiça ageschlof.
