Déi Nuecht konnt de Mound net schlofen.
Hien huet et op där enger Säit vum Himmel probéiert. Op där anerer. Hien huet probéiert, ganz roueg ze stoen, an hien huet probéiert, sech hannert enger Wollek ze verstoppen. Näischt. Do ënnen huet ganz Dogavios geschlof, mat de Haischer am Däischteren, an nëmmen hien ass do bliwwen, ugeschalt, ronn a waach. Hien huet geduecht, vläicht wier hien deen Eenzegen op der ganzer Welt, dee waach wier, an dat huet hien e bëssi eleng gemaach.
D'Pigúiça, déi bal geschlof huet, huet e Seefzer aus Liicht um Fënster héieren. Si huet e blot A opgemaach. „Wien ass do?“
„Ech sinn et, de Mound“, huet eng sëlwer Stëmm ganz liis gesot. „Ech si midd, mee de Schlof kënnt net.“
D'Pigúiça huet gegaapst an huet geduecht, wéi de Fofuxo et hir bäibruecht hat, wann si och net schlofe konnt. „Ech weess dräi Saachen, déi hëllefen“, sot si. „Wëlls de probéieren?“ „Jo“, sot de Mound.
„Déi éischt ass, ganz lues ze otmen.“ De Mound huet agotemt. D'Wolleken do uewen hunn sech ëmmer méi lues beweegt, ëmmer méi lues. De Mound huet de Otem erausgelooss, an all d'Stäre si ganz lues geblénkt.
„Déi zweet ass, u mëll Saachen ze denken. Eng Decke. E Këssen. De Fell vum Fofuxo.“ De Mound huet u Mëlles geduecht. Du huet hie sech eng laachend Wollek geruff, déi komm ass a sech driwwer geluecht huet, flaumeg, wéi eng Decke. D'Wollek huet geschmunzelt a gesot: „Gutt Nuecht.“
„Déi drëtt“, huet d'Pigúiça geflüstert, mat enger Stëmm, déi schonn weich war, „ass d'Aen zouzemaachen, och wann de Schlof nach net komm ass. Hie kënnt méi einfach, wann en zou Aen fënnt.“
De Mound huet d'Aen zougemaach. E bëssi. Duerno nach e bëssi.
D'Steng vun Dogavios hunn ugefaangen ze sangen, ganz liis, bal ouni Stëmm, e Wiegelidd. D'Blummen hunn hir Bléiebliedder zougemaach, eng no där anerer. De Wand huet opgehalen ze blosen, just fir kee Geräisch ze maachen. Souguer de Fluss, wäit ewech, ass méi lues gelaf.
D'Liicht vum Mound ass ëmmer méi schwaach ginn, ganz schwaach, wéi eng Lantär, déi een lues erofdréint.
D'Pigúiça huet geschmunzelt. Si hat dem Mound gehollef ze schlofen. Hir bloe Aen goufen schwéier, schwéier. Si wollt nach e bëssi waach bleiwen, just fir ze gesinn, wéi de Mound agedäischtert, mee et ass net gaangen.
Pscht.
De Mound schléift. D'Pigúiça schléift. De Fofuxo schléift. Ganz Dogavios schléift.
Gutt Nuecht, Mound. Gutt Nuecht, Pigúiça. Gutt Nuecht... du.
