D'Zëmmer vun der Pigúiça huet ausgesinn, wéi wann e Wirbelwand vu Spillsaachen duerchgaange wier. Et louch e Ball ënnert dem Bett, en Teddybier op engem Stull, Klëtz iwwer de Buedem verstreet an e Gummiknach um Rido. Keen huet gewosst, wéi en do higeraumt war.
Dobaussen gouf de rosa Himmel orange. D'Wolleken hunn schonn gegaapst.
„Pigúiça“, sot de Fofuxo, vun der Dier aus. „Et ass Zäit opzeraumen.“ „Ah, nee!“, huet si geklot a sech op de Réck, mëtten an d'Klëtz, geluecht. „Et sinn ze vill Spillsaachen! Ech schaffen dat ni!“
De Fofuxo huet d'Zëmmer ugekuckt, duerno si, an huet op der Säit gelaacht. „A wann et net ëm Opraumen géif goen? A wann et ëm Gutt-Nuecht-Soe géif goen?“ D'Pigúiça huet en Ouer opgestallt. „Gutt Nuecht soen?“
„Natierlech. D'Spillsaachen ginn och midd. Si hunn den ganzen Dag mat dir gespillt. Elo mussen si an hiert Bettchen.“
De Fofuxo huet de Ball geholl an en opgehuewen, wéi een e Schatz dréit. „Gutt Nuecht, Ball. Du bass haut vill gerullt.“ An hien huet en ganz lues an d'Këscht geluecht.
D'Pigúiça huet gelaacht. Si huet den Teddybier geholl. „Gutt Nuecht, Teddy. Du waars mäi Gaascht op der Téparty.“ An si huet hien an d'Këscht geluecht, mam Kapp op engem klenge Këssen.
Et ass een nom aneren gaangen. D'Klëtz goufen an enger Rei gestapelt, sou datt si dicht beieneen geschlof hunn. D'Bilderbuch ass opgeriicht op de Regal komm, niewent sengem Noper. Et feelt just nach de Gummiknach, ganz uewen um Rido.
„Ech huelen en“, sot de Fofuxo. Hien huet den Hals gestreckt, de Mond opgemaach an de Knach mat de Zänn erofgezunn. Et war e risege Knach, méi laang wéi d'Pigúiça. Hien huet en an d'Këscht gedroen, mat Schrëtt, wéi een, deen eppes ganz Wichtegs dréit. „Gutt Nuecht, Knach“, sot de Fofuxo, nach méi liis. „Du bass haut vill erëmgelaf.“ An déi zwee hunn d'Këscht zougemaach, zesumme.
D'Zëmmer gouf roueg. De Buedem ass erauskomm, ganz propper. D'Fënster huet e Stéck gëllent Liicht eragelooss, dat wéi eng Kaz um Teppech gelant ass.
D'Pigúiça huet sech ëmgekuckt. Et huet hir gefall, wat si gesinn huet. Alles war op senger Plaz. Muer, beim Erwächen, géif si genee wëssen, wou all hire Frënd ass. „E rouegt Zëmmer ass schéin“, huet si gemurmelt. „An e rouegt Zëmmer hëlleft beim Schlofen“, sot de Fofuxo.
D'Pigúiça ass an d'Bett geklommen. D'Aen goufen schwéier. D'Këscht do ënnen huet ausgesinn, wéi wann se lues géif otmen, voller Spillsaachen, déi dreemen.
„Gutt Nuecht, Zëmmer“, sot si, schonn bal am Schlof. „Gutt Nuecht, alles.“ An si ass ageschlof, mat engem liichte Häerz an engem Zëmmer a Fridden.
