
Um héchsten Hiwwel vun Dogavios, an engem klenge Haus mat blo Fënsteren, huet d'Madame Brise gewunnt. Et war eng ganz al Windhënn, mat wäissem Fell a mëlle Oueren, déi lues gaangen ass a jidderengem zougelaacht huet.
Hir Welpe ware grouss ginn a wäit ewech geplënnert, op déi aner Säit vun de Bierger. Dofir sollt d'Madame Brise dëst Joer Chrëschtdag eleng verbréngen.
„Keen sollt um Chrëschtdag eleng sinn“, sot d'Pigúiça mat gerimpelter Schnëss. „Ech bréngen hir e Kaddo.“ Mee wéi si hir Schatzkëscht opgemaach huet, huet si just e Steen, e Knäppchen an e hallwe Kichelche fonnt. Näischt huet gutt genuch ausgesinn.
De Fofuxo huet sech d'Ouer gekrazt. „Weess de, et gëtt Kaddoen, déi an keng Këscht passen.“ „Zum Beispill?“ „Zum Beispill e Lidd.“
D'Pigúiça huet hir blo Aen opgerappt. E Lidd! Si hat gär gesongen, och wann et e bësselchen falsch geklongen huet. Heiansdo ganz vill.
Dofir si si all Owend um Blummefeld probe gaangen. De Fofuxo huet sech higesat, an den Himmel gekuckt a vu ganzem Häerz gesongen. D'Pigúiça huet sech niewent hie gesat a matgesongen, mat der Schnëss op d'Wolleke gerecht. D'Notte si duerch d'Loft geflunn, an d'Blumme si am Rhythmus gewackelt.
D'Lidd war einfach: et ass iwwer e klengt Haus um Hiwwel gaangen, iwwer e Fënster mat Liicht an iwwer Frënn, déi an der Keelt kommen. De leschte Deel huet d'Pigúiça eleng erfonnt: „A wien do uewen wunnt, ass ni, ni eleng.“
Um Chrëschtowend, wéi d'Sonn niddereg um Hiwwel louch, si si bis bei dat klengt Haus mat de blo Fënsteren gaangen. Si hu virun der Dier gestoppt. D'Pigúiça huet déif Loft geholl. An si hunn ugefaangen.
Bei der éischter Note huet sech de Rido beweegt. Bei der zweeter ass d'Fënster opgaangen. An do war d'Madame Brise, mat opgestallten Oueren a Aen, déi geblénkt hunn, ganz naass.
Wéi et eriwwer war, ass si e Moment roueg bliwwen. Duerno sot si mat enger Stëmm, déi vu Freed gezidderet huet: „Et ass esou vill Joren hier, datt keen mir eppes gesongen huet.“ An si huet d'Dier opgemaach. „Kommt eran, kommt eran. Um Haerd steet eng waarm Zopp.“
Déi dräi hunn d'Nuecht niewent dem Kamäin verbruecht. D'Madame Brise huet erzielt, wéi hir Welpe gesongen hunn, wéi si kleng waren, an huet hinnen e ganz aalt Lidd bäibruecht, vun ier d'Pigúiça gebuer gouf. De Steen an d'Knäppche vun der Schatzkëscht goufen e Schmuck an hirer Fënster.
Um Heemwee war den Himmel vun Dogavios voller Stären. „Dat war dee schéinste Kaddo, deen ech jee gemaach hunn“, sot d'Pigúiça. „An et hat net emol eng Schleef néideg.“
„Gi mir am neie Joer erëm?“, huet si gefrot. „An den Dag drop och“, sot de Fofuxo.
Doheem huet d'Pigúiça sech higeluecht an dat aalt Lidd vun der Madame Brise ganz liis gesummt. D'Melodie gouf méi lues, méi lues, bis nëmmen nach e Gemurmels bliwwen ass. An d'Gemurmels gouf Schlof.
