„Hapschi!“ D'Pigúiça huet sou haart geniest, datt d'Decke aus dem Bettchen gesprongen ass.
Si hat eng verstoppt Nues, eng waarm Schnëss a schwéier Aen. Si huet probéiert opzestoen, fir ze spillen, mee hir Patte waren wéi aus Gelee. Si ass nees gefall, mat engem laange Seefzer.
De Fofuxo ass komm, huet d'Schnëss un hir Stir geluecht a „hm“ gemaach. „Du bass vill ze waarm, Pigúiça. Haut ass en Dag fir ze raschten.“ „Raschten? Ech wëll net raschten! Do ass d'Wiss, do ass d'Bolota, do ass...“ „Hapschi!“
De Fofuxo huet geschmunzelt an huet d'Decke erausgedroen, ënner e Bam, well d'Pigúiça et net erdroen hätt, am Haus agespaart ze bleiwen. Hien huet d'Decke am Gras ausgebreet, an si huet sech dropgekuschelt, mat him ganz no niewendrun. E klenge Bie huet sech op hire Kapp gesat a ass do bliwwen, wéi e Besuch.
„Ech kann net spillen“, huet d'Pigúiça gebrommt. „An dobaussen ass et sou schéin.“
„Däi Kierper schafft“, sot de Fofuxo. „Hie kämpft géint d'Erkältung, an dat ass Aarbecht. Raschten hëlleft och.“ „Wat fir eng Aarbecht ass dat, déi ech net emol gesinn?“ „Dat, wat bannendrin geschitt. Do ass eng kleng Équipe, déi alles opraumt, mee si ka just schaffen, wa mir roueg bleiwen.“
D'Pigúiça huet hire Bauch misstrauesch ugekuckt. Eng kleng Équipe? Dobannen? Si ass ganz roueg bliwwen, just fir net ze stéieren.
Du ass d'Madame Laanghals, déi grouss Diplodocus, op der Wiss erschéngt. Si huet hire ganz laangen Hals erofgelooss, bis de Kapp ganz no bei der Pigúiça war. „Ech hunn Pfefferminztee matbruecht“, sot si lues. „An eng Geschicht.“
Den Téi war lauwarm an huet no Gaart geroch. D'Pigúiça huet gedronk an huet gespuert, wéi hir Nues e bëssi opgaangen ass. D'Madame Laanghals huet d'Geschicht ugefaangen, mat hirer déiwer, lueser Stëmm: „Et war eng Kéier eng Wollek, déi decidéiert huet, méi lues ze goen wéi all aner...“
De klenge Bie huet ganz liis gesummt, wéi wann en och wéilt nolauschteren. De Wand huet ganz liicht am Gras gespillt. An d'Wollek aus der Geschicht ass gaangen, lues, lues, ganz lues...
Wéi d'Pigúiça et gemierkt huet, war d'Sonn schonn gëllen an déif um Himmel. „Ass d'Wollek ukomm, wou se wollt?“, huet si gefrot, mat bal zouenen Aen. „Si ass“, sot d'Madame Laanghals. „Mee du bass virum Enn ageschlof.“
Si hat de ganzen Nomëtteg geschlof. D'Nues war nach ëmmer e bëssi verstoppt, an d'Houscht ass heiansdo nach erschéngt. Mee de Kapp war méi liicht, an d'Patte ware nees Patten an net Gelee.
Si sinn ganz lues heemgaangen, mat der Decke um Réck vum Fofuxo. Owes huet d'Pigúiça sech an hirt Bettchen geluecht an eemol pro Kéier geotemt. Eran. Erausloossen. Déi kleng Équipe bannen huet weider geschafft, ganz sanft, ouni e Geräisch.
An d'Pigúiça ass agedäischtert, waarm, an huet hirem eegenen Otem nogelauschtert, dee ëmmer méi roueg gouf.
