
Poing! Poing! Poing! De rude Ball ass esou héich gesprongen, datt en bal un d'Schouschtee gestouss ass.
Et war Chrëschtmoien, an dat war dem Pigúiça säi Kaddo: e rude, glänzege Ball, deen gesprongen ass, wéi wann Sprangfeder dran wieren. Si ass mam Ball op d'Plaz vum Duerf gelaf, wou d'Haiser Schanke-Schëlder um Daach hunn an de grousse Bam voller bonter Luuchte stoung.
Op der Plaz hu schonn d'Frënn gespillt. D'Nina, wäiss a flauschig wéi e Wollflock. De Biscuit, e Beagle mat laange Oueren, dee keng Minutt roueg gesiess ass. A Pingo, dem Fofuxo säi klenge Cousin, gëllen wéi hie, just sou grouss wéi e Brout.
„Wat e schéine Ball!“, huet de Biscuit gejaut. „Geess du en mir?“ D'Pigúiça huet de Ball mat béide Patten ëmklammert. „Nee. Dee gehéiert mir. Ech hunn en kritt.“
Déi dräi hu sech ugekuckt a si zréck an hiert Fangspill. D'Pigúiça ass mam Ball an engem Eck vun der Plaz bliwwen. Si huet e geworf a gefaang. Nach eng Kéier geworf a gefaang. Wäit geworf, gelaf, geholl, zréckkomm. Wäit geworf, gelaf, geholl, zréckkomm.
Bei der zéngter Kéier huet hir Zong schonn erausgehaangen. An éierlech gesot, et gouf e bëssi langweileg. Op der anerer Säit hunn d'Frënn esou gelaacht, datt souguer d'Luuchte vum Bam méi séier ze blénken schénge.
Do ass de Ball entwëscht. Hie ass op e Steen gesprongen, op eng Trap a gerullt, gerullt, bis hie just virun de Féiss vum Biscuit gestoppt huet.
D'Pigúiça huet den Otem ugehalen. Géif hien de Ball fir sech huelen? De Biscuit huet um Ball geschnoffelt, hien mat der Schnëss ganz virsiichteg ugestouss a bis bei si zréckgerullt. „Hei. Hie war gefall.“
D'Pigúiça huet de Ball ugekuckt. Si huet de Biscuit ugekuckt. Si huet eng komesch Saach am Bauch gespuert, wéi wann ee merkt, datt een Onrecht hat. „Merci“, sot si liis. Duerno huet si déif Loft geholl. „Wëllt der mat him spillen? Zesumme mat mir?“
D'Plaz ass vu Freed explodéiert. Si hunn d'Spill vum Ball an der Loft erfonnt: keen däerf de Ball um Buedem falen loossen. D'Nina huet mam Kapp gestouss. De Pingo ass gesprongen an ëmmer niewendrun, mee huet esou haart gelaacht, datt jiddereen matgelaacht huet. De Biscuit ass im Zickzack gelaf. An d'Pigúiça huet entdeckt, datt de Ball vill méi héich sprang, wann véier Welpe gläichzäiteg gespillt hunn.
Si hu gespillt, bis d'Schouschtee Daamp fir d'Owesiessen opsteigen gelooss hunn an de Bierg hannen op violett gouf. Keen huet de Ball matgeholl. Hie gehéiert weider der Pigúiça. Just, datt et elo e Ball voller Frënn war.
Owes huet de rude Ball um Enn vum Bettchen geschlof. D'Pigúiça huet en ugekuckt a geschmunzelt. „Muer spille mir nees“, huet si geflüstert. „Jiddereen zesummen.“
Duerno huet si de Schwanz gerullt, d'Schnëss un de Ball geluecht an d'Aen zougemaach. Poing, poing, poing, huet de Ball a hiren Dreem gemaach, ëmmer méi lues.
