
„Léiwe Père Noël“, huet d'Pigúiça geschriwwen, mat der Zongespëtzt erausgestreckt. Duerno huet si opgehalen, um Bläistëft geknabbelt an de Fofuxo ugekuckt. „Wéi vill passt an e Bréif?“
Déi zwee souzen am Gras am Bësch, mat engem grousse Heft um Fofuxo sengem Schouss. Et waren nach zéng Nuechten bis op Chrëschtdag, an déi Nuecht sollt d'Bréifwollek laanschtkommen: eng kleng laachend Wollek, déi d'Bréiwer vun alle Fënsteren op Dogavios ofhëlt an dem Père Noël bréngt.
„Alles, wat s de wëlls“, sot de Fofuxo. An d'Pigúiça huet ugefaangen ze schreiwen, ouni opzehalen.
„Ech wëll e Ball, deen eleng sprangen. E rudde Schlitt. E Schlass aus Këssen. Honnert Kichelcher. Nee, zweehonnert. Eng Schaukel bis bei d'Wolleken. An eng Trommel.“
D'Säit war voll. Si huet d'Blat ëmgedréit an déi aner voll gemaach. De Fofuxo huet liis gelaacht. „De Père Noël brauch e Schlitt just fir dech.“
D'Pigúiça huet de Bläistëft an der Luucht gelooss. „E Schlitt just fir mech? A wat ass mat deenen aneren? A wann kee Plaz méi am Sak ass?“
„Wëlls de e Geheimnis wëssen?“, sot de Fofuxo. „E Bréif ass keng Akafsslëscht. Et ass eng Manéier ze soen, wat am Häerz wunnt. Wéi däi Joer war. A wat s de dir wierklech, wierklech wënscht.“
D'Pigúiça ass roueg bliwwen a gedenkt. Si huet un d'Bolota geduecht, déi hir Léifdecke u engem Ascht zerrass hat. Un den Tico, deen de Ball am Baach verluer hat a Deeg laang d'Oueren hänke gelooss huet. A si huet geduecht, datt d'Nuechte kal ginn.
Du huet si de Gummi geholl. Si huet d'Schlass ausradéiert, d'Trommel an honnertnonzeg Kichelcher. De rudde Schlitt huet si gelooss, well deen hat si wierklech gär. An si huet geschriwwen: „Fir d'Bolota eng waarm Decke. Fir den Tico e Ball, deen am Waasser schwëmmt. A fir jiddereen op Dogavios, datt keen an dësem Wanter kal huet.“
Duerno huet si vum Joer erzielt: „Ech hu geléiert um Séi ze schwammen an am Krees ze schwätzen, och wann meng Stëmm gezidderet huet. Ech war meeschtens léif. Wann net, hunn ech mech entschëllegt.“
„A wéi ënnerschreiwen ech elo?“ De Fofuxo huet e Pëttche mat bloer Tënt bruecht. D'Pigúiça huet hir Patt dragedréckt, plopp, an en Ofdrock um Eck vum Blat gemaach.
De Fofuxo huet mat senger Patt drop gewisen. „Kuck. Keng Patt op der Welt gläicht dëser. Elo weess hie, datt et du waars.“ D'Pigúiça ass mam Schnëss ganz no komm, virwëtzeg, an huet dräi klenge Stäre ronderëm gezeechent, fir datt de Patteofdrock net eleng ass.
Owes ass de Bréif gefalt op der Fënster bliwwen. Ganz spéit ass d'Bréifwollek laanschtkomm, huet geschmunzelt an de Bréif mat vill Suergfalt matgeholl, wéi een e klenge Vugel dréit.
D'Pigúiça louch schonn am Bettchen. Hiert Häerz war liicht, wéi wann de Bréif e Stéckelchen vun hir mat op de Spadséiergang geholl hätt. Si huet gegaapst, de Schwanz ëm d'Schnëss gerullt an d'Aen lues zougemaach.
A du? Wann s de haut e Bréif géifs schreiwen, wat géifs de erzielen? Denk ganz liis driwwer no, wärend de Schlof kënnt.
