Happ! Mëtten op der Lichtung huet d'Pigúiça dee gréisste Schank fonnt, deen si jee gesinn hat. En war esou grouss, datt si sech säitwäerts wéi e Kriibs beweege musst, fir en ze droen.
„Dee gehéiert mir“, huet si ugekënnegt, fir keen. „Mir ganz eleng.“ E Steen, deen do an der Géigend louch, huet eppes gesummt, mee d'Pigúiça huet gemaach, wéi wa si et net héieren hätt.
Geschwënn ass de Fofuxo komm, mat wackelegem Schwanz. „Wat e schéine Schank! Däerf ech och matspillen?“ D'Pigúiça huet de Schank mat alle véier Patten festgehalen. „Nee. Dee gehéiert mir. Ech hunn en als Éischt fonnt.“
De Fofuxo ass net rose ginn. Hien huet sech just an d'Gras geluecht an d'Wolleke gekuckt. Eng hat d'Form vun engem Schank, an hien huet eleng gelaacht.
D'Pigúiça huet probéiert, mam Schank ze spillen. Si huet en an d'Luucht geheit, mee e war schwéier an ass hir op de Kapp gefall. Bonk. Si huet probéiert, drun ze knabberen, mee e war vill ze grouss fir hire klenge Mond. Si huet probéiert, domat ze lafen, an ass gestolpert.
Si huet sech gesat, e bëssi schmolleg. Eleng mat esou engem risege Schank spillen war méi schwéier wéi gedacht. An éierlech gesot, et war e bëssi langweileg.
Dunn huet si de Schank ugekuckt. Hien hat eng Spëtzt op där enger Säit. An eng Spëtzt op där anerer Säit. Zwou Spëtzten. Si huet op de Fofuxo gekuckt. Ee Fofuxo. Si huet op sech selwer gekuckt. Eng Pigúiça.
„Fofuxo“, huet si ganz lues geruff. „Wëlls de dat anert Enn halen?“ De Fofuxo huet d'Oueren gespëtzt an ass ugelaf komm.
Jiddereen huet an een Enn gebass, an d'Tauzéien ass lassgaang. D'Pigúiça huet vun hei gezunn, grrr. De Fofuxo huet vun do gezunn, ganz liicht, grrr. Heiansdo huet hie si gewanne gelooss, an heiansdo huet si hie gewanne gelooss.
Kuerz drop sinn d'Bolota komm, d'Basset mat de laangen Oueren, an den Tico, den Dackel. „Däerf ech och?“, huet d'Bolota gefrot. Dës Kéier huet d'Pigúiça net emol nogeduecht. „Jo! Hal hei an der Mëtt!“
An et gouf de flottste Nomëtteg, deen d'Lichtung jee gesinn hat. Jiddereen huet gezunn, jiddereen huet gelaacht, a keen wousst méi, wiem de Schank gehéiert. Hie gehéiert jidderengem, deen matgespillt huet.
Wéi d'Sonn sech hannert de Bierger verstoppt huet, hunn d'Welpen sech een nom aneren an d'Gras geluecht, dicht beienee, midd vum ville Laachen.
D'Pigúiça huet de Kapp op de Schank geluecht, wéi op e Këssen. De Fofuxo huet säi Kapp op dat anert Enn geluecht. Déi zwee sinn do leie bliwwen an hunn déi éischt Stäre gekuckt.
„Spille mer muer nees?“, huet si gefrot, d'Aen bal zou. „Mir spillen“, sot de Fofuxo. An d'Pigúiça ass direkt do ageschlof, mat engem Laachen, de Kapp op dem Schank, deen elo jidderengem gehéiert huet.
