Dee Moien ass d'Pigúiça mat enger Iddi erwächt, déi vill ze grouss war fir an de Kapp ze passen. „Haut hëllefen ech bei allem!“, huet si ugekënnegt. „Wierklech bei allem!“
De Fofuxo, dee grad en A opgemaach hat, huet dat anert opgemaach. „Bei allem?“ „Bei allem!“ An do ass si fortgelaf, mat hirem gerullte Schwanz, deen gewackelt huet, fir ze gesinn, wat ze maache wier.
Als Éischt d'Blummen am Gaart. Mee d'Pigúiça huet d'Gießkann sou hektesch geholl, datt d'Waasser alles op eemol erauskomm ass. Splasch! D'Margréitchen huet vun uewen bis ënnen e Bad kritt. „Brrr“, sot si a gerëselt hir Bléiebliedder. „Merci, mee e bëssi pro Kéier, gell?“
Duerno déi dréche Bliederen am Haff. D'Pigúiça huet de Besem geholl a gekéiert, gekéiert, gekéiert. Si huet e risege Koup gemaach. Du ass e Wand komm an, fuuu, d'Bliederen sinn nees iwwerall higeflunn. Eng Kaz op der Mauer an zwee Eechhäerchen um Ascht hunn alles matkritt, an en Hues huet de Mond bedeckt, fir net ze laachen.
D'Pigúiça ass roueg bliwwen, mat gesenkter Schnëss, an engem Blat um Ouer hänkend. Mee do war nach den Dësch fir de Mëttegiessen. Si huet d'Telleren gedroen, een, zwee, dräi... an de véierten ass hir aus der Patt gerutscht. Hien ass net futtis gaangen, well en aus Holz war, mee hien ass duerch déi ganz Kichen gerullt, tschak-tschak-tschak, bis en um Fouss vum Schank ugestouss ass.
Du huet si sech op d'Dierstuf gesat. „Hëllefen ass schwéier“, huet si gebrommt. „Ech maachen just Onuerdnung.“
De Fofuxo huet sech niewent si gesat, grouss a waarm. „Weess de, wat déi bescht Hëllef vum Dag war?“ „Wat?“ „Kuck do.“ Am Gaart huet d'Margréitchen gekichert, ganz naass a frou.
„An et gëtt nach e Geheimnis“, sot de Fofuxo. „Hëllefen heescht net, alles eleng ze maachen. Et heescht, säin Deel ze maachen, zesumme mat den anere. Jidderee hëlt dat, wat en ka schaffen.“
D'Pigúiça huet nogeduecht. Duerno ass si opgestan an huet de Besem nach eng Kéier gesicht. Dës Kéier huet de Fofuxo de Kuerf gehalen, an si huet d'Bliederen lues dran gekéiert. Ee Blat, duerno e klenge Koup, duerno nach ee. An d'Bliederen, dës Kéier, si roueg bliwwen.
Fir de Mëttegiessen huet si een Teller pro Kéier gedroen, an de Fofuxo huet déi aner gedroen. Den Dësch war an engem Ament prett, mat enger Blumm an der Mëtt. Et war d'Margréitchen, dat gefrot hat, ob et vu ganz no däerf kucke kommen.
Wéi d'Sonn ugefaangen huet ënnerzegoen, war d'Haus propper a gutt richend. Net perfekt. Et louch nach e haartnäckegt Blat um Teppech an eng Pull beim Gaart. Mee et war esou, wéi e Haus ass, wann jiddereen gehollef huet.
Owes huet d'Pigúiça gespuert, wéi hir Patten schwéier waren, de Bauch voller Zopp an eng gutt Midegkeet, vun engem, deen eppes Nëtzleches gemaach huet. „Ech war d'Hëllef vum Dag“, huet si gemurmelt. „Dat waars de“, sot de Fofuxo.
Si huet geschmunzelt, d'Schnëss ënnert de Schwanz gestach an d'Aen zougemaach. D'Telleren hunn am Schank geschlof. De Besem huet an der Eck geschlof. An d'Pigúiça ass och ageschlof, ganz no bei hinnen alleguer.
