Dee Moien huet de rosa Himmel vun Dogavios anescht ausgesinn. Hie war wéi eng ganz voll Decke, déi geschwë Fiedere géif falen loossen.
D'Pigúiça huet d'Schnëss iwwer d'Dier erausgestreckt. Eppes Kaalt a Liichtes ass op hir Nuesspëtzt gelant. Hapschi! Si huet missen niesen.
„Fofuxo! Den Himmel léist sech op!“, huet si geruff. Vun uewen koumen déi wäiss Stéckelcher, si hunn sech lues gedréint, ganz lues, wéi wa si géifen danzen.
De Fofuxo ass erausgaangen, huet no uewen gekuckt a geschmunzelt. „Dat ass Schnéi, Pigúiça. D'Wolleke léisse ganz mëll Äisstéckelcher falen. Et huet hei nach ni geschneit.“ „Kann een dat iesse?“, huet si gefrot. „Probéier.“
Si huet de Mond opgemaach an e Flock op d'Zong falen gelooss. Näm. Fort. Et war kal an huet no näischt geschmaacht, mee et huet vu bannen e bëssi gekëtzelt.
Net laang drop sinn all d'Welpen komm. D'Bolota ass bis un d'Oueren an e Schnéihaf gesonk a koum just nach mat der Schnëss eraus. Den Tico, laang wéi hien ass, huet eng Spur hannerlooss, déi wéi eng gezeechent Schlaang ausgesinn huet.
D'Pigúiça huet sech gerullt, ass gesprongen an huet en Engelchen am Schnéi gemaach, andeems si mat de Patte gewénkt huet. Duerno huet de Fofuxo eng grouss a eng kleng Kugel zesummegerullt, an déi zwee hunn e klenge Schnéihond gebaut, mat zwee Kiselsteen als Aen.
„Hie brauch en Numm“, sot d'Pigúiça. „Floquinho!“, huet den Tico geruff. Dofir gouf et de Floquinho. D'Kiselsteen als Aen hunn hmm, hmm gesongen, an et huet ausgesinn, wéi wann de Floquinho och géif sangen.
Souguer d'Blummen op Dogavios waren anescht. Amplaz ze äntweren, wann een no bei si koum, hu si sech zesummegedréckt, a Schnéihiemer, a gekuckt duerch déi wäiss Decke, wéi wa si géifen soen: „Mir ginn direkt schlofen.“
Wéi déi orange Sonn un d'Hiwwele komm ass, gouf de Schnéi bläulech, an all hunn si kal Nuesen gehat. Si si heemgaangen, zidderend a laachend.
D'Pigúiça huet niewent dem Fofuxo eng waarm Zopp gedronk, mat de Patte ënner enger Decke. D'Haus huet no Brennholz a Schnittlach geroch.
Dobaussen ass de Schnéi weider gefall, ouni e Pip. „Firwat ass et esou roueg?“, huet d'Pigúiça gefrot. „De Schnéi hält d'Geräischer fest“, sot de Fofuxo. „Hie schnappt se all an hëlt se ënner seng wäiss Decke, fir datt mir kënne schlofen.“
Duerch d'Fënster huet d'Pigúiça de Floquinho am Gaart gesinn, mat Schnéi op de Schëlleren. Et huet ausgesinn, wéi wann hie stoend géif schlofen. D'Flocke sinn eng nom aner gelant, an all Flock gouf e klengt Deckelchen dobäi.
Hir bloe Aen sinn ëmmer méi zougaangen. E Flock. Nach ee Flock. D'Pigúiça huet gegaapst an de Kapp un de Fofuxo geluecht. D'Welt war ganz wäiss, mëll a roueg. A si ass ageschlof.
