Déi Nuecht war de Schlof vun der Pigúiça nach net komm. Hir Gedanke sinn hin an hier gesprongen, wéi Villercher op engem Bam, a si sinn net eng eenzeg Sekonn roueg bliwwen. D'Nuecht vun Dogavios war mëll: d'Wolleken hunn gegaapst, an d'Blummen hate schonn hir Bléiebliedder zougemaach.
„Komm mat mir“, sot de Fofuxo, ganz liis. Si sinn op eng Lichtung gaangen, wou d'Stäre vun den Äscht gehaangen hunn, ganz no, wéi kleng Laternen. „Mir zielen. Mee lues. E Stär fir all Otemzuch.“
Déi zwee hunn sech an d'mëllt Gras geluecht, mam Bauch no uewen. Du kanns dech och esou hileeën, ganz roueg, a matmaachen.
Zéng. Den éischte Stär ass dee gréissten, wäiss, ganz uewen. Otem lues an duerch d'Schnëss. Looss lues erausgoen, ganz lues. Kuck, wéi hie blénkt, ouni sech unzestrengen. D'Viischtpatten ginn weich, weich, wéi Baumwull.
Néng. Otem an. Otem aus. Och d'Hannerpatte ginn weich, e bëssi schwéier, a si sénke sech an d'Gras.
Aacht. Otem an. Otem aus. De Bauch geet erop an erof, erop an erof, wéi eng kleng Well op engem rouege Séi.
Siwen. Otem an. Otem aus. D'Schëllere sénke sech, wäit vun de Oueren ewech, wéi wann een e Rucksak erofgeholl hätt.
Sechs. Otem an. Otem aus. D'Oueren ginn roueg. Si lauschteren just dem Wand, ganz liicht.
Fënnef. Otem an. Otem aus. D'Schnëss entspant sech. De Mond geet e bëssi op, weich, middeg.
Véier. Otem an. Otem aus. D'Backe ginn mëll. Bal e Laachen, ouni et ze wëllen.
Dräi. Otem an. Otem aus. D'Aen ginn schwéier, schwéier, wéi zwee kleng Steen, déi lues an engem Fluss ënnergoen.
Zwee. Otem an. Otem aus. D'Gedanken, déi gesprongen sinn, ginn laanscht wéi Wolleken, wäit, wäit ewech, a et brauch een hinne net méi nozegoen.
Eent. Dee leschte Stär ass kleng a waarm. Otem an. Otem aus. An de Schlof, dee schonn um Wee war, ass endlech ukomm an huet sech niewent dech geluecht, ganz roueg.
D'Pigúiça huet de ganze Kierper schwéier a waarm gespuert, wéi e Steen, deen den ganzen Dag an der Sonn louch. All Stéck vun hir war gezielt, ëmarmt a fir ze raschten higeluecht ginn. Et gouf näischt méi ze maachen. Näischt ze léisen. Näischt fir sech ze erënneren. Just do ze sinn, ze otmen, roueg, mat dem ganzen Himmel driwwer, wéi eng Decke aus Liichtpunkten.
D'Pigúiça huet net méi gezielt. De Fofuxo och net. D'Stäre si lues, lues weidergeblénkt, just fir op hire Schlof opzepassen.
An elo ass et deng Kéier ze zielen. Zéng. Otem an. Otem aus. Néng...
