Um Chrëschtdag war d'Haus vun der Pigúiça voller gudde Gerécher: Kürbissopp, Ingwerplatzen a Pinnenzwieg. Mee dat Joer huet e Geroch gefeelt. De Geroch vum Haus vun der Bomi an dem Bopa.
D'Bomi an de Bopa vun der Pigúiça hunn op där anerer Säit vum grousse Fluss gewunnt, vill Nuechte vun hei ewech. De Wee war ze laang fir Bopasbeen. Dës Kéier konnten si net kommen.
D'Pigúiça huet sech un d'Fënster gesat, d'Kinn op de Patten. „Si verbréngen Chrëschtdag ouni mech“, sot si. „An ech ouni si.“ De Fofuxo huet sech niewent si gesat. Seng Aen goufen däischterblo. „Weess de, wat mir kënne maachen? E Bréif schreiwen.“
D'Pigúiça huet e Blat, e Bläistëft geholl an huet nogeduecht. Si huet lues geschriwwen, mat erausgestreckter Zong: „Léif Bomi, léift Bopa. Ech hunn eng Zeechnung vun iech gemaach. Ech hunn zwee Kichelcher giess, mee beim éischte hunn ech u iech geduecht. De Heemwéi ass grouss, mee meng Léift ass méi grouss. Ganz léif Gréiss vun der Pigúiça.“
Duerno huet de Fofuxo hir gewisen, wéi ee Pabeier fält. Hei eng Kéier ëmgeklappt, do eng Kéier, an d'Blat gouf e fënnefspëtzege Stär, mam Bréif dobannen.
„A wéi kënnt hien elo bis bei si?“, huet d'Pigúiça gefrot. „Haut ass d'Nuecht, an där een duerch den ganzen Himmel reest a gutt Saache mat sech hëlt“, sot de Fofuxo mat engem Laachen. „Mir loossen de Stär op der Fënster.“
D'Pigúiça huet de Pabeierstär op d'Fënsterbänk geluecht, genee an d'Mëtt, mat engem klenge Bëllet: „Fir de Père Noël, un meng Bomi a mäi Bopa ze bréngen, wann ech gelift.“ Duerno ass si an hir Bettchen gaangen.
Si huet probéiert ze schlofen. Gedréint. Zeréckgedréint. D'Haus war esou roueg, datt ee kleng Steen am Eck vum Zëmmer héiere konnt, wéi en hmmm gesongen huet.
Mëtt an der Nuecht huet e Glackelchen geklénkelt, ganz liis. Pling. D'Pigúiça huet e A opgemaach. Un der Fënster war e grousse roude Schiet, mat engem Sak um Récken an engem wäisse Baart.
Hien huet de Pabeierstär ganz virsiichteg geholl, wéi een, deen e Päiperlek hält. Hien huet de Bëllet gelies an d'Pigúiça ugekuckt. Hie sot näischt. Hien huet nëmmen déi behandschent Hand op d'Häerz geluecht an genéckt.
Duerno huet hie säi Fanger virun de Mond geluecht, fir ze weisen, si soll roueg sinn, an huet gezwonke. Duerno war hie fort, mat engem ganz klenge Pling.
D'Pigúiça huet am Däischteren geschmunzelt. Wäit ewech, op där anerer Säit vum grousse Fluss, huet si sech eng Fënster virgestallt, déi sech opmécht, eng Bomi, déi e Pabeierstär opmécht, an e Bopa, deen lues liest, mat der Brëll op der Nuesspëtzt.
Si huet u zwee Laache geduecht, esou grouss wéi hiren. Et war bal, wéi wann d'Bomi an de Bopa hei op der Bettkant gesat hätten.
Si huet d'Decke bis ënner d'Kinn gezunn. Um Himmel dobaussen huet e Stär méi hell geblénkt wéi déi aner, ganz no beim Mound. Vläicht war et just e Stär. Vläicht war et eng Äntwert.
„Schéi Chrëschtdeeg, Bomi a Bopa“, huet si geflüstert. A si ass ageschlof, mam sangege Steen an der Gewëssheet, datt d'Léift méi séier reest wéi all Schlitt.
