Dat war e ganz gewéinlechen Dag gewiescht.
Op d'mannst huet d'Pigúiça dat geduecht. Uewen um Hiwwel souz si a kuckt, wéi den Himmel däischter gëtt, an huet ganz haart gesiefzt. „Haut ass näischt Besonnesches geschitt. Guer näischt.“
De Fofuxo huet sech nieft hir gesat. „Wëlls de d'Merci-Spill spillen?“
„Wéi geet dat Spill?“
„Ganz einfach. Mir erënneren eis un eppes Schéines vum Dag a soe Merci. All Saach zielt eng Zéiw vun der Patt.“
D'Pigúiça huet d'Nues gerunzelt. „Mee et gouf näischt Schéines.“ An de Fofuxo huet roueg gefrot: „Net eng Saach? A wat ass mam Frühstück?“
D'Pigúiça huet nogeduecht. Et hat waarme Bräi ginn, mat engem Läffel Hunneg drop. „Bon. Merci fir de Bräi.“ Si huet eng Zéiw erofgeklappt an huet se ugekuckt, e bëssi verwonnert.
Dunn sinn hir aner Saachen agefall, eng no der anerer, wéi e Fuedem, deen ee vun engem Knaul zitt. „Hmm. Merci fir d'Sonn, déi de Moien mäi Réck gewiermt huet.“ Nach eng Zéiw. „Merci fir d'Nina, déi mer hire Ball geléint huet.“ Nach eng. „Merci fir d'Blumm, déi mer Moien gesot huet. A fir d'Bullipull, an déi ech gesprongen sinn. A fir den Tico, deen de Witz vum Schank verzielt huet, deen bei den Dokter gaang ass.“
Si huet gelaacht, wéi si un de Witz geduecht huet. Dunn huet si op hir Patt gekuckt. All d'Zéiwe ware schonn erofgeklappt.
„Fofuxo, meng Zéiwe sinn all! An ech hunn nach ëmmer eng ganz Rei Mercien!“
„Du kanns meng huelen“, sot hien, an huet seng grouss Patt higehalen. A si huet weidergemaach.
Merci fir de Päiperlek, deen op mengem Schwanz gelant ass an dat gekitzelt huet. Merci fir dat frëscht Waasser aus der Baach. Merci fir de Mëttegsschlof. Merci fir de Geroch vu Brout, deen aus dem Duerf koum. Merci fir de Fofuxo. Wéi och seng Zéiwen all waren, gouf d'Pigúiça ganz roueg, iwwerrascht. Deen gewéinlechen Dag war also voller schéiner Saachen.
Den Himmel war schonn däischter, an déi éischt Stäre koumen eraus. Grad dunn ass eng Stäreschnuppe ganz lues iwwer den Himmel gezunn. An ënnerwee huet si en Häerz aus Liicht gezeechent, genee iwwer dem Hiwwel.
„Kuck, Fofuxo!“, huet d'Pigúiça geflüstert. „Et ass, wéi wann den Himmel och Merci seet.“
Am Bettchen huet si nach dräi Saache Merci gesot: dem mëllen Këssen, der waarmer Decken an dem Schlof, deen schonn ënnerwee war. An du? Wat hues du haut gär gehat? Verzill et lues, ganz lues, ier s de aschléifs.
