D'Welpen hunn op der Lichtung Verstopp gespillt, an de Rex wollt ganz gär matspillen. „Ech zielen bis zéng!“, sot d'Pigúiça, mat zouenen Aen. „Een, zwee, dräi...“
D'Trici ass hannert e Strauch gelaf. Den Tico huet sech an e huelle Stamm gedréckt, mee laang wéi hien ass, ass d'Spëtzt vum Schwanz erauskuckt. D'Bolota huet sech hannert e Steen geluecht a war ganz roueg.
De Rex huet eng Plaz gesicht. Hannert engem dënne Bam? De Kapp ass erauskomm. Hannert engem Strauch? De Strauch huet ausgesinn wéi en Hutt op him. Hannert dem Steen? De Steen ass him just bis un d'Knéi gaangen.
„...nonn, zéng! Ech kommen!“ D'Pigúiça huet d'Aen opgemaach an dem Tico säi Schwanz an zwou Sekonne fonnt. Duerno d'Bolota, déi geschnaarcht huet. Duerno d'Trici. An de Rex stoung nach ëmmer an der Mëtt vun der Lichtung, an der Hockstellung, mat de Hänn iwwer den Aen. „Rex, ech gesinn dech.“
De Rex huet sech mat engem Bum op de Buedem gesat. „Ech sinn ze grouss“, sot hien. „Fir alles. Ech kann mech net verstoppen, ech kann net duerch den Tunnel, ech kann net op der Wipp spillen, ouni deen aneren fléie ze loossen.“
De Fofuxo, deen ukomm war an alles héieren hat, huet sech niewent de Rex gesat. „Ech sinn och ganz grouss“, sot hien. „Ech passen net duerch d'Dierchen vun der Bolota. Mee heiansdo hëlleft et, grouss ze sinn.“ „Wéi hëlleft dat?“, huet de Rex gefrot.
Genee do hunn d'Wolleke plëtzlech e Reen falen gelooss, plitsch, plitsch, plitsch. D'Welpen hunn ëm sech gekuckt. Et war kee grousse Bam an der Noperschaft, kee Daach, näischt.
„Rex!“, huet d'Pigúiça geruff. „Leet dech hin!“ De Rex huet sech op d'Säit geluecht, a säi Bauch gouf zu engem grousse gréngen Daach. Si sinn all drënner geschloff, tëschent de Been an dem Schwanz. Et war dréchen, waarm, a roueg no Blat.
„Rex“, sot den Tico, duerch d'Zéie vu sengem Fouss kuckend, „du bass dat beschte Verstopp, wat ech jee gesinn hunn.“ „Net emol de Reen fënnt eis hei“, sot d'Bolota.
De Rex war nach ni an eppes dee Beschte gewiescht. Hie war sou frou, datt säi Schwanz vu selwer ugefaangen huet ze wackelen, vun enger Säit op déi aner.
„Pass op de Schwanz op!“, hunn all gelaacht. An du hunn si eppes anescht entdeckt: wann de Rex säi Schwanz gewackelt huet, huet e mëllt Schaukele gemaach, wéi eng Hängematt. Een nom aneren sinn d'Welpen drop geklommen a si gewiegt ginn.
De Reen ass laanscht gezunn. D'Nuecht ass koum. De Rex ass leie bliwwen, well hie wollt d'Spill net eriwwer maachen, wärend seng Frënn ronderëm him midd goufen.
D'Pigúiça huet de Kapp op säi Bauch geluecht, deen op an of gaangen ass. „Rex“, huet si geflüstert, „muer zielst du bis zéng, a mir verstoppen eis an dir.“ De Rex huet geschmunzelt. „Ofgemaach.“
A mam Reen, deen dobaussen gesongen huet, an de Frënn waarm ënner him, huet de Rex lues d'Aen zougemaach. Dee Gréisste vun de Welpen hat säi Wee zum Spillen fonnt. An hie war deen Éischten, deen ageschlof ass.
