„Mach däi Mondchen op“, huet de Fofuxo gefrot. D'Pigúiça huet d'Lëpsen zesummegepresst. Si huet se esou haart gepresst, datt hir ganz Schnëss gefalt war. Net emol e Zännchen ass ze gesinn.
„Ech wëll net botzen“, sot si, mat zoumaachtem Mond, wat als „mmm nmm bbb bozen“ erauskomm ass. De Fofuxo huet gewaart. Hien hat geléiert, datt waarden besser funktionéiert wéi drängelen.
„Firwat net?“, huet hie gefrot. D'Pigúiça huet nëmmen e klenge Eck vum Mond opgemaach. „Well et langweileg ass. Et këtzelt. An ech sinn schonn midd.“
„Ech verstinn dech“, sot de Fofuxo. „Ech hat et och scho langweileg fonnt. Wëlls de wëssen, wat ech entdeckt hunn?“ D'Pigúiça huet e A opgemaach. „Wat?“
„D'Zänn hunn en Eegeliewen an der Nuecht“, huet hie geflüstert. „Wann ee schléift, schwätze si matenee. Wa si propper sinn, sangen si ganz liis e schéint Lidd. Wa si Iessensrester hunn, houschten a bekloen si sech, a mir wuessen moies mat engem komesche Mond op.“
„D'Zänn sangen?“, huet d'Pigúiça gefrot, mat grousse Aen. „Si sangen. Wëlls de meng héieren?“
De Fofuxo huet de Mond zu engem breede Laachen opgemaach. Ee konnt all seng wäiss Zänn gesinn, déi wéi Parlen geblénkt hunn. D'Pigúiça ass ganz no komm a gelauschtert. Si huet näischt héieren. Mee si huet sech e ganz fäint Musekelche virgestallt: ti-li-li, ti-li-li.
„Ech héieren et!“, huet si e bëssi gelunn. Duerno huet si gelaacht. „Ech menge, ech stellen et mer vir.“ „Virstellen zielt och“, sot de Fofuxo.
Hien huet zwou kleng Bürschten geholl, eng fir all, an huet e Spill erfonnt. „Mir botzen, bis d'Lidd vum sangege Steen eriwwer ass. Uewen, ënnen, vir, hannen.“
D'Pigúiça huet d'Bürscht geholl. Am Ufank huet et gekëtzelt, mee duerno net méi sou vill. D'Zänn vir, mam Mënzschaum, hunn ausgesinn, wéi wa si mat Schnéi bedeckt wieren. Déi hannen, wou et schwéier war ze erreechen, huet si ganz virsiichteg gebotzt, ee fir een.
Dobaussen huet de Steen lues gesongen. La, la, la, la. D'Lidd war laang, an d'Pigúiça huet gebotzt bis zum leschte „la“. Duerno huet si gespullt, de Schaum erausgespaut an sech am Spigel ugekuckt.
E risegt Laachen ass erschéngt. Wäiss, blénkeg, genee wéi dat vum Fofuxo. „Et gesäit aus wéi e Vollmound“, sot si houfreg. „Elo sangen deng Zänn déi ganz Nuecht“, sot de Fofuxo.
D'Pigúiça ass an d'Bett gaangen, mam Mond frësch vu Mënz an engem frouen Häerz. Si huet de Kapp op d'Këssen geluecht, mat engem klenge Laachen, vun deem si net emol gewosst huet, datt si et mécht.
A ganz liis, déif am Schlof, huet si et héieren. Ti-li-li, ti-li-li. D'Zännchen hunn gesongen, just fir si.
