„Muer ass meng Kéier“, huet d'Pigúiça geflüstert, a hir Stëmm war sou kleng, datt de Fofuxo d'Ouer méi no dru halen misst.
All Freideg hunn d'Welpen vun Dogavios sech am Krees ënnert dem Universalbam gesat, fir eppes ze erzielen, wat si gär hunn. D'Bolota hat vun der Brommbeerdaart geschwat. Den Tico hat vu sengem Verstopp geschwat. D'Nina hat e ganzt Lidd gesongen. Elo war d'Pigúiça drun.
Si wousst schonn, wat si wollt erzielen: de klenge Steen, deen si am Baach fonnt hat, dee just eng Note gesongen huet. Mee all Kéier, wann si sech de ganze Krees virgestallt huet, deen hir nokuckt, huet hire Bauch e Pirouette gemaach, an hir Stëmm ass ewechgelaf.
„Wat geschitt, wann s de un de Krees denks?“, huet de Fofuxo gefrot. „Meng Aen ginn zwee Teller“, sot si. „De Mond gëtt dréchen. An d'Stëmm geet sech verstoppen.“
De Fofuxo huet geschmunzelt, mat ganz gëllenen, rouegen Aen. „Da suergen mir fir d'Stëmm. Als Éischt den Otem. Fëll de Bauch mat Loft, wéi e Ballon. Elo looss se lues erausgoen, wéi wann s de eng Fieder bloses, fir datt se net fält.“
D'Pigúiça huet et gemaach. Eemol, zweemol, dräimol. Hir Fieder ass ganz wäit geflunn. „An nach eppes“, huet hie weidergemaach. „Du muss net all kucken. Sich dir een Frënd eraus an erzielt him et. Déi aner lauschteren als Matfuerer.“
Den nächsten Dag huet de Krees sech ënnert dem Bam geformt, an d'Bliederen do uewen hunn gewackelt, wéi wann si wëllkomm géife soen. D'Pigúiça ass an d'Mëtt gaangen, mam klenge Steen an der Patt. Wéi si de Mond opgemaach huet... näischt. Just Rou. D'Stëmm hat sech wierklech verstoppt.
Si huet ronderëm gekuckt, bal fortgelaf. Du huet si de Fofuxo gesinn, um Enn vum Krees, mat senge gëllenen Aen. Hien huet lues geblénkt. Si huet de Bauch mat Loft gefëllt. Si huet se erausgelooss, wéi eng Fieder.
„Ech hunn e Steen fonnt“, sot si, just fir hien. D'Stëmm war dënn, mee si ass erauskomm. „Hie sangt just eng Note.“ „Méi haart!“, huet den Tico gefrot, ouni Béiswëllegkeet. Si huet nach eng Kéier geotemt an et e bëssi méi haart widderholl.
Duerno huet si de Steen gewisen. Si huet liicht driwwer geblosen, an de Steen huet gesongen: „laaa“. All hu mat oppenem Mond geschaut. „Däerf ech en halen?“, huet d'Bolota gefrot. De Steen ass vu Patt zu Patt gaangen, an all hunn dozou „la“ gemaach, bis de ganze Krees eng liis Musek gouf.
Wéi si fäerdeg war, ass e Blat vum Universalbam direkt virun der Pigúiça gefall, wéi en Applaus. Si hat alles erzielt, vum Ufank bis zum Enn, och wann hir Stëmm um Ufank gezidderet hat.
„Meng Stëmm huet gezidderet“, huet si dem Fofuxo um Wee heem gesot. „Si huet gezidderet, mee si ass weidergaangen“, huet hie geäntwert. „Dat ass Courage: schwätzen, och wann d'Stëmm zidderet.“
Owes huet d'Pigúiça de klenge Steen op d'Fënster geluecht. Heiansdo ass de Wand laanscht gaangen, an de Steen huet säi „la“ gesongen, ganz liicht. D'Pigúiça huet mat zouenen Aen geschmunzelt, an d'Note gouf ëmmer wäiter ewech, wäit, wäit, bis se zu Schlof gouf.
